Elsbabbel

De weeshuizen in Nairobi - Hope for african child

2010-11-10T13:21:00.029+01:00

Onze laatste dag in Kenia zijn we op stap geweest met Ann, de echtgenote van Bernard.
Zij ontfermt zich over een 5-tal weeshuizen in de sloppenwijken van Nairobi. Haar project heet 'Hope for African Child'.

Dit is de duistere kant van Afrika : er zijn enorm veel weeskinderen. Meestal zijn het aidsweesjes of kinderen die uit tienerzwangerschappen werden geboren en ten vondeling werden gelegd. Mijn gedachten gingen direct naar mij eigen drie spruiten. De bezoeken waren zeer emotioneel. De kinderen slapen vaak met 4 in 1 bed en hebben werkelijk niets. Eéntje liep zelfs rond met 2 linker schoenen. Ze waren zo content met ons bezoekje en de cakes en lollies die we meehadden. Er werd gezongen en geknuffeld, gelachen en verteld. Erg confronterend allemaal. Ann probeert hen elk jaar een toffe kerst te bezorgen, ze gaat dan shoppen met het ingezamelde geld en bezorgt hen dan basisprodukten zoals mais, olie om te koken,... Via organisaties probeer ze aan matrassen en dekens te geraken. Echt bewonderenswaardig !

De door haar gesteunde weeshuizen :

Imani Jere Centre
Ramon Rescue Children Centre
Siyabei Children's Home
Shelter Gospel Children Centre
Neemaland Queens and Kings Plalace

Vooral het laatste weeshuis -Neemaland- is me erg bijgebleven.
Grace ontfermt er zich over 64 weesjes. Ze had enkel eten voor 1 dag, daarna moet ze weer de straat op om te bedelen. Grace noemt al de kinderen queens and kings en probeert hen zo goed en kwaad als het kan een thuis te bezorgen.
Wij zijn daarna 3 karren vol basisprodukten gaan kopen waar ze toch weer een 3-tal dagen verder mee kon.
De wereld is zo wreed en onrechtvaardig als je kijkt in de ogen van de weesjes.
Wat zal er van hen worden ??

Wie Ann en haar hartverwarmend project wil steun, kan mij een mailtje sturen naar elsbabbel@hotmail.com want give a man light an he will lead the way.

Kitengela glass

2010-11-08T16:35:00.003+01:00

Dinsdag 26 oktober 2010.

Maandag keerden we terug van ons Lamu-avontuur naar Nairobi, waar we de komende dagen ten huize van Bernard gelogeerd zijn. Het werd een shopppingdagje met aankoop van de nodige souvenirs voor het thuisfront.

Vandaag zijn we alweer op pad en bezoeken we Kitengela glass. De Duitse symptahieke glaskunstenares Nani Croze woont hier al meer dan 30 jaar en heeft haar atelier ondertussen uitgebouwd tot een sprookjesachtig kunstenaarsdorp waar ondertussen al een 50-tal glasartiesten magnifieke dingen produceren uit volledig gerecycleerd glas.
Ondanks aanvallen van leeuwen, luipaarden en zelfs een python die haar kudde schapen halveerde, houdt deze kranige tante hier stand in een wondere wereld van mozaïeken, kunst en allerhande artisanaal geblazen glazen voorwerpen, tot kralen toe.
Ik kan alleen maar respect hebben voor deze moeder van 5 kinderen die destijds dagelijks de rivier moesten overzwemmen - schooboeken in een plastiek zak op hun hoofd - om naar school te gaan. Ze heeft een heel arsenaal dieren die haar overal volgen : honden, ganzen, een tamme Egyptische gier. "I'm their mum", grapt ze.

Op de terugweg verorberen we nog de fameuze 'goat leg', een Keniaanse specialiteit.
De op barbeque klaar gemaakte geitenpoot is niet te versmaden en er blijft dan ook geen enkel stukje over...

Lamu, dhow trip

2010-11-07T09:11:00.017+01:00

Op Lamu kan je yoga volgen of genieten van een ontspannende massage.
Er wordt barbecue op het strand georganiseerd of je kan er pickniken op een dhow, een typische houten vissersboot.
Wij kiezen voor een dhowtrip in de late namiddag en varen terug met de ondergaande zon. De dhow vaart tussen de mangrovebosjes. In dit paradijs komen ook de zeeschildpadden hun eieren in het warme zand begraven.

Eén van de 2 dhowvissers heeft een rastakop.
"Stress ? Ik heb geen stress", zegt hij, "en ik zou nergens elders ter wereld willen zijn dan hier".

's Avonds smaken de kreeften en krabben zo heerlijk dat ik ook nog alle poten uitzuig, inclusief die van de overgebleven restjes van Frank en Bernard, tot groot jolijt van die twee. De dieren worden hier nog op een authentieke manier gevangen met levende octopussen waar ze van schrikken en zo in de netten van de vissers vluchten.

Lamu dag 2

2010-11-07T08:12:00.019+01:00

Zondag 24 oktober 2010.

Ik werd héél vroeg wakker van de dorst. Buiten is het nog donker, maar het ochtendgebed klinkt al vanaf de moskee. Ik installeer me op het buitenterras, de lucht is zwoel en de Indische Oceaan klotst zachtjes op het strand. Vleermuizen vliegen boven mijn hoofd en vangen vette motten. Gekko's lopen over het plafond.
De zon komt op achter een ronde wolk die ze een gouden randje geeft. Het doet me denken aan het ouderwets servies van mijn grootmoeder.

Enkele uren en een ontbijt met exotisch fruit later, varen we naar het stadje Lamu.
Het leven speelt zich hier af rond de haven. De smalle straatjes, waar soms amper een ezel kan passeren, zijn stoffig en druk. Geen jeansbroeken in het straatbeeld van dit moslimeiland, maar mannen met lange jurken en gesluierde vrouwen.

Hier rijdt, behalve een ezelsambulance en de auto van de politiecommissaris, geen enkele auto. Er is ook een ezelhospitaal ! De huizen zijn op een typische Swahili-manier gebouwd met een mix van koraal, water en zand. De deuren zijn magnfiek en onze valies helaas te klein om er eentje mee naar huis te nemen. De mannen hangen in de beschaduwde alkoven voor hun huis, ezels dragen zware vrachten. Met een gids bezoeken we een huis en dromen ervan hier met de hele bende op pensioen te komen.

Een kat kijkt begerig naar de grote vis die de visser aan het kuisen is en wat verderop zitten 7 katten voor de deur van de plaatselijke beenhouwer te wachten op een hapje.

's Middags eten we met zicht op 2 kinderen die hun ezel in zee aan het wassen zijn.
Op het menu staan kokossoep, krabsoep en vissoep. De risotto met zeevruchten is heerlijk.

Lamu, onwerelds mooi en traag werelderfgoed

2010-11-06T09:06:00.026+01:00

Zaterdag 23 oktober 2010
Lamu dag 1

De oudste gemeenschap van oostelijk Afrika bevindt zich op het paradijselijke Lamu.
Dit eilandje ligt op zo'n 5 kilometer voor de Keniaanse kust in de Indische oceaan. Vroeger was het een aanleghaven voor kruiden- en slavenroutes. Nu is het de nieuwste bestemming voor barefoot chic bobo's. Europese royals hebben het ontdekt, o.a. Caroline van Monaca bezit er 4 huizen en ook Isabelle Adjani heeft er een niet onaardig optrekje.

We landen op de zanderige landingsbaan van Manda, een ander eilandje. De check-in blijkt een barak te zijn met rieten dak en ouderwetse weegschaal. Onze bagage wordt op een kar geladen en in een bootje gedropt dat ons naar Shela brengt waar we door de zee moeten waden om op het strand te komen. Vrouwen in onhandige lange sluiers klauteren er uit bootjes, ouderen zitten op gemetselde bankjes. Zwaar beladen ezels, metershoge deuren in prachtig houtsnijwerk en koperbeslag, de oproep vanuit de moskee, kleine winkeltjes met Afrikaanse doeken in felle kleuren : dit is één van de zeldzame autenthieke plekken waar je op slag verliefd op wordt. De mix van Afrikaanse en Arabische cultuur, de zon, de rust en de natuur zorgen ervoor dat je hier compleet 'zen' wordt.

Ons guesthouse Banana House is een pareltje. Het wordt gerund door de Nederlandse Monica en haar echtgenoot 'Banana' afkomstig van dit paradijs. Ondeugend vragen we ons af waaraan die zijn naam te danken zou hebben...

We hebben het volledige penthouse voor onszelf, met brede veranda, stenen banken vol kleurrijke kussens en swingzetels met zicht op de oceaan. Het dak is gemaakt van kokospalmen. Een kok zal ons de komende dagen hier privé bedienen en het personeel, dat gekleed loopt in hagelwitte katoenen short en hemd, is supervriendelijk.
De liever lui en langzaam-mood komt instant opzetten en al gauw ben ik te vinden in het zwembad onder kokospalmen en bougainvilleas.

's Avonds eten we red snapper en jumbo garnalen, eerder die dag uit de zee geplukt.
De fles Zuid-Afrikaanse Zonnebloemwijn, de ondergaande zon, de warmte een een sprookjessterrennacht zorgen voor een heerlijke avond filosofische gesprekken.

Luchthaven Nairobi en wat wij er liever niet hoorden

2010-11-03T14:35:00.001+01:00

Zaterdag 23 okober 2010

We zitten te wachten op Flight 540, een klein vliegtuigje dat ons naar het eiland Lamu zal overvliegen. De vlucht wordt afgelast omwille van technische problemen.

Bernard vloekt.
"Ik zal eens iets vertellen", zegt hij.
"Ik vlieg altijd met dezelfde kleine maatschappij naar Congo. Ze beschikken over 2 vliegtuigjes. Enkele weken geleden is één ervan neergestort in zeer bizarre omstandigheiden".

Hij haalt zijn laptop open en surft naar het nieuwsbericht van de crash :

Een vliegtuigcrash in Congo eind augustus zou veroorzaakt zijn door een ontsnapte krokodil. Dat beweert althans de enige overlevende.

Bij het ongeval kwamen de Belgische piloot en 19 andere inzittenden om het leven. Het kleine vliegtuig werd volgens de getuige uit evenwicht gebracht door de paniek die aan boord uitbrak.

Het vliegtuigje crashte op 25 augustus op een huis op enkele honderden meters van de landingsbaan. Een passagier die als enige de crash overleefde, vertelde aan de onderzoekers dat een krokodil paniek veroorzaakte aan boord.
'Een van de passagiers had de krokodil, die hij wilde verkopen, aan boord gesmokkeld in een sporttas. Het dier ontsnapte echter tijdens de landing', verklaart de getuige.

Volgens de man vluchtten de passagiers in paniek allemaal naar de cockpit waardoor het vliegtuig uit evenwicht gebracht werd en neerstortte. De krokodil zou de crash overleefd hebben.

De Belgische baas van luchtvaartmaatschappij Filair, Daniel Philemotte, zat zelf achter de stuurknuppel

Bedankt Bernard, en nu moeten wij nog in de lucht !

Crater lake en een markante ontmoeting met een wereldkampioen

2010-11-03T13:22:00.021+01:00

Vrijdag 22 oktober 2010.

Geen oog heb ik dichtgedaan. Wel 5 keer ben ik opgestaan om de nijlpaarden te zien.
De zesde keer word ik beloond : 2 grote witte vlekken duiken op uit het struikgewas, het zijn een moeder en haar baby. Ik schud Frank wakker en even later staan we alle twee te kijken naar de mastodonten die vlak voor ons venster staan te grazen. Echt indrukwekkend. Een foto durven we niet nemen, we zijn bang ze weg te jagen.

's Morgens verlaten we de lodge en keren we terug naar Nairobi met tussenstop aan het Crater Lake. Het bord met 'Beware of the buffalo' hebben we opgemerkt. Bernard loopt voorop, gewapend met een stok om slangen in het hoge gras te verjagen. Het is bloedheet, maar de tocht is de moeite waard en even later krijgen we een prachtig zicht op het kratermeer waarop een restaurantje ligt te dobberen. Dit is ook het domein van de colobusapen die zich schuilhouden in de hoge boomtoppen.

Anne, Bernard's Nigeriaans echtgenote, wacht ons 's avonds op in haar restaurant. Een net heerschap komt ons tafeltje vervoegen.
"Weet je wie dit is ?" vraagt ze ons.
Het blijkt Billy Konchellah te zijn, de voormalige Keniaanse 800 m loper die in Rome 1987 en Tokio 1991 goud won op de wereldkampioenschappen atletiek.
Een aangename gesprekspartner die ons vertelt naar Nairobi te zijn gekomen om met Kerstmis een marathon te organiseren in de Masai Mara. Hijzelf is een masaikrijger, zijn maatpak draagt hij enkel in Nairobi, in de Masai Mara draagt hij echter opnieuw zijn traditionele klederdracht, die ligt al klaar in zijn auto...
http://www.rotarymasaimarathon.com/

Het Naivashameer

2010-11-03T12:44:00.028+01:00

Donderdag 21 oktober 2010.

Op weg naar ‘Naivasha Sopa lodge’ kruisen we de evenaar. Ik stuur een berichtje naar het thuisfront : “Ik sta op de evenaar” en krijg er prompt eentje terug : “Machtig, hier regent het pijpestelen !”.

Rond een ijzeren monument staan 6 vlaggen. Eéntje ervan is een Belgische, ’t is niet te geloven. Tijd om ons vaderlandslied ten berde te brengen waarvan we echter enkel de eerste 3 woorden kennen. De Kenianen lachen zich dan ook een kriek met ons onbeholpen ‘Oh dierbaar België, oh tuteruttututtuttut…..’ Hier zijn ze erg trots op hun vaderlandslied, elk schoolkind kent het van buiten. Ik zou echter niet weten waar we in België dezer dagen trots op kunnen zijn.

Onderweg krijg ik nog de beste close up van een hyena. Enfin, van een dode hyena, opnieuw een verkeersslachtoffer. Dit is ook de streek van de sissalplantages. De grote rage van sissaltapijten in Europa is echter voorbij en veel plantages worden dan ook niet echt meer onderhouden.

“Ik zou wel eens een kijkje willen nemen in de Menengai krater”, stelt Bernard voor, “we hebben wat tijd over, wat denken jullie ?”
Een slagboom houdt ons tegen. “Je zult een gids nodig hebben,” waarschuwt de bewaker ons. Ja, we kennen dat verhaaltje al : gidsen en fooien. Een jongeman komt hem vervoegen en legt uit dat we het op ons eigen houtje kunnen proberen, maar dat de weg naar de krater weggespoeld werd door hevige regenval. Even later zit hij bij ons in de auto en zijn verhaal is niet gelogen. Wat een geluk dat we deze gast meegenomen hebben, hij loodst ons kriskras langs metersdiepe putten omhoog tot aan de krater. Bovendien weet hij enorm veel te vertellen. Momenteel slaapt de vulkaan, maar opstijgende rookzuilen waarschuwen ons dat hij nog niet uitgedoofd is. Bernard vraagt hem later zijn GSM-nummer want hij is van plan hier terug te komen met zijn zoon, Lucas, om een tocht te maken over de gestolde lava diep beneden. Een onherbergzaam gebied dat vol slangen zit, weet de gids ons te vertellen.

Lake Naivasha Sopa lodge is absoluut 5 sterren waard. Manmanman, wat een weelde. Elke superlatief uit de Dikke Van Dale is hier op zijn plaats. Bernard heeft een neus voor hemelse plekjes.
De huthuisjes lijken zo uit de Efteling geplukt, het erbij horende park is wondermooi. Catcussen zo hoog als bomen, een zwembad met bar erin, exotische bloemen en planten waarvan ik zelfs het bestaan niet kende.

Vanaf 22 uur komen hier allerhande dieren grazen vlak voor het venster, de nijlpaarden hijsen zich dan ook uit het water en komen het park binnengewandeld waar ze zich de hele nacht als reusachtige grasmaaiers tegoed doen aan het sappige gras.
Aan de lobby werden we gewaarschuwd voor het gevaar van buffels en nijlpaarden. Deze laatste halen met gemak 40 km/u en zelfs een in Eldoret getrainde atleet zal dan het onderspit moeten delven. Frank en ik slaan de wijze raad in de wind en maken een prachtige wandeling door een moeras tot aan het meer. Moerasantilopen kruisen ons pad.We zijn op ons hoede en bij elk geplons kijken we goed om ons heen. Even later kruist een oppasser ons pad die ons verder begeleidt.
“Heb je de giraffen al gezien ?” vraagt hij ons.
“Giraffen, lopen die hier dan ook rond zo dicht bij de lodge?” vragen we hem verbaasd.
“Kom maar mee”, zeg hij. Even later staan we een boogscheut verwijderd van de rijzige dieren die zich tegoed doen aan de bladeren van de bomen.
“Wat doe je als je een nijpaard ziet”, vragen wij hem.
“We schijnen met een zaklamp in zijn ogen, daar houdt ie niet van , hij is dan totaal verward”.

Het restaurant is onwerkelijk mooi : heel hoge met donkere planchetten afgewerkte plafonds, immens groot en uitwaaierend in een cirkel met Engelse zetels rond grote haardvuren. Het vuur brandt en wij ploffen ons neer in de lederen zetels die ons helemaal opzwelgen. Blote voeten tegen het haardvuur en cocktail in de hand : wat een leven ! Later doen we ons tegoed aan het decadente buffet.

’s Avonds roken de mannen nog een pijpje op het terras voor onze eigen hut. Al vlug komen van alle kanten moerasantilopen opdagen die zich absoluut niet storen aan ons gezelschap. Kleurrijke vogeltjes vermaken zich in de bomen. Een enkele haas speelt in het licht van het verlichte park.
We horen de nijlpaarden grazen. Groawtschgroawtschgroawtsch…. Voorlopig krijgen we ze echter niet te zien, enfin, voorlopig……

Lake Bogoria

2010-11-02T06:08:00.025+01:00

Woensdag 20 oktober 2010
Kenyatta day

Feestdag in Kenia ter ere van de eerste president Jomo Kenyatta. De Keniaanse vlag duikt op in het straatbeeld maar de festiviteiten laten we links liggen.
Vandaag trekken we naar Lake Bogoria en we hebben alle vertrouwen in Bernard , zijn auto en vooral de GPS. Onderweg opnieuw talrijke theeplantages. Verschillende barakken waar timmerlieden werken aan doodskisten.
“Hoe meer je er ziet, hoe slechter,’ verklaart Bernard, “dat betekent dat er veel aids is”.

Een vrachtwagen staat in panne. Dat wordt niet aangeduid door een gevarendriehoek, maar door takken die de chauffeur op de baan heeft gelegd. Enkele mannen buigen zich over het probleem. Hier fixen ze werkelijk alles, maar het is er ook vaak aan te zien… Een autokeuring bestaat niet in Kenia en ik schat dan ook dat zo’n 80% in België de gevreesde rode kaart zou krijgen.

Een riviertje kronkelt door het droge land, zich uitvretend in de bodem. De gorge die gevormd wordt, is diep en steil. Kinderen willen ons meetronen naar een aantal krokodillen die op de oever liggen te zonnen. Maar als we hen vragen waar die zich bevinden, kunnen ze ons geen afstand zeggen.

“500 meter ? vraagt Bernard, de afstanden kennende in het zwarte continent.
“Wat is een meter ?” vragen de kinderen.
We spreiden onze armen open tot 1 meter, maar ook dat kennen ze niet en dus laten we de kinderen, krokodillen en de wandeling er naartoe verder met rust. Hier kan 1 meter immers wel een kilometer worden.

We passeren Eldoret, waar de beste lopers ter wereld vandaan komen. Zoek dat maar eens op in de uitslagen van de Olympische Spelen !
We checken in in het ‘Lake Bogoria Spa Resort’, een aftands hotel dat men beter zou herdopen tot ‘In de Vergane Glorie’. Het wordt wel omgeven door een prachtig park. Speelse vervet aapjes proberen het eten uit ons bord te stelen. Een mariboe houdt de wacht pal naast ons tafeltje.

Overal duiken hier ook termietenheuvels op. Eén ervan wordt onderworpen aan een deskundig onderzoek van Bernard. Hij vertelt dat het nest zich tot onder 1 meter in de grond verdiept. Het kattekwaad zit hem in het bloed, maar zijn pogingen om de top van de termietenheuvel eraf te slaan, lukken niet, zo straf is het gemetseld. Dan maar wat poken met een stokje om de beestjes te zien te krijgen die zich schuil houden in de vele gangen die de heuvel doorkruisen.

Na het middagmaal tuffen we naar het Bogoriameer. Een grote Nijlhagedis heeft een onzachte aanraking met een auto niet overleefd en ligt zieltogend langs de weg. Het hobbelige pad loopt langs het meer en al vlug zien we waarvoor we werkelijk tot hier gekomen zijn. In de verte lijken het eerst nog roze watten pluksels, maar al gauw kunnen we de duizenden flamingos van heel dicht gaan bekijken. Mijn gedachten gaan onmiddellijk uit naar hun familie in de zoo van Antwerpen, die daar zielig wat staan pootjebaden en bijgevoederd moeten worden om hun roze kleur te krijgen.
Hier staan ze als fiere balletjuffers opgesteld in vele ontelbare rijen, foeragerend door het water. Een prachtig spektakel !
Frank wil ze van dichtbij fotograferen. De dieren zijn schuw maar ook ongelooflijk gedisciplineerd. Rij per rij stijgen ze op, als perfect gedrilde soldaten in roze balletpakjes.

Een visarend houdt ze in het oog, hij lust niet alleen vis maar ook flamingovlees.

Wat verder ontspringen warmwaterbronnen. Een handvol Kenianen kookt eieren in de bloedhete plassen water. De warme zwaveldampen doen deugd. Minigeisertjes zorgen voor een pruttelend, stomend landschap.

Waterbokken en koedoe’s piepen van tussen de struiken.
Klipdassen liggen te zonnen op een rots. Ongelofelijk dat deze op een voetbalgrote lijkende cavia het kleine neefje is van de olifant, ze zouden afstammen van dezelfde voorvaderen.

Een luipaardschildpad – zijn naam heeft dit dier te danken aan de tekening op zijn schild en duidelijk niet aan zijn snelheid – kruipt traag vooruit.

De rit is zeer intens door het slechte pad, de 4 x 4 aandrijving wordt regelmatig ingeschakeld. Na 24 km bereiken we het einde, maar wat blijkt : de poort is gesloten en we moeten vervolgens de hele weg autobokkersgewijs terug. Geen probleem. Het blijft genieten. De luipaardschildpad die we zonet tegenkwamen zit nog altijd op dezelfde plek, zich wellicht afvragend of we niet goed bij ons hoofd zijn om de pokkige baan nogmaals helemaal af te rijden…

De avond breng ik drijvend door in het hotelzwembad dat rechtstreeks aangevuld wordt met water vanuit de warmwaterbronnen. Ik voel me spa tot in mijn kleinst vezeltjes.

Kisumu

2010-11-01T09:11:00.026+01:00

Dinsdag 19 oktober 2010, namiddag

Terug van de Ndere-uitstap leiden onze hongerige magen zich naar de omgeving van de vismarkt. Geïmproviseerde kleine eetgelegenheden worden geherbergd onder stalen daken. Meer basic dan wat we hier te zien krijgen bestaat niet, maar de heerlijke aroma's die opstijden uit de ijzeren potten banen zich een weg door onze neus waadoor de maagsappen schreeuwen om food.
We kiezen voor het 'Beach Hotel' wat overigens helemaal geen hotel is maar een bouwvallige schuur. En een beach is hier ook al niet te bespeuren.

We kiezen onze tilapia die we gaan opeten en even later sta ik zelf te roeren in de potten, tot grote hilariteit van de kok. De tamtam gaat vlug en als snel komen van alle kanten Kenianen kijken hoe die Mzungu (= blanke) ugali (= maïspap met groenten) probeert klaar te maken. Wat uiteraard leidt tot groot gestuntel van mezelf en
geschaterlach bij de Kenianen !

Onze handen worden gewassen want hier worden geen messen en vorken gebruikt. Maar ik kan je verzekeren : dit is de beste tilapia die ik ooit gegeten heb !! En dit met zicht op de plaatselijke carwash. Auto's en vrachtwagens worden het meer ingereden en ondergesopt, terwijl enkele vrouwen een eindje verderop de was aan het doen zijn.

Buitenlandse markten vind ik altijd heel boeiend en na het eten trekken we dan ook naar de plaatselijke openluchtmarkt van Kisumu. Het woord Mzungu horen we vaak vallen, ze zijn het hier dan ook niet gewoon om een blanke te zien. Kruiden, gedroogde bonen en groenten vormen een kleurrijk tafereel. Kippen, ganzen en gedroogde vis worden verhandeld. Een boom hangt vol tweedehandskleren. Een medicijnman verkoopt bedenkelijke waren in glazen bokaaltjes. Een kindje speelt in een kartonnen doos. Vrouwen staan aan te schuiven bij de plaatselijke beenhouwer. Als westerling wrijf je je ogen uit, dit is Afrika pur sang.

Later op de dag neemt Bernard ons nog mee naar een plekje dat bekend staat als Kisumu beach. Het 'strand' bestaat uit welgeteld 2 vierkante meter zand, zeer bevorderlijk voor de lachspieren ! De frisse Tusker smaakt en het ligt echt niet aan het bier dat hier worsten aan de bomen groeien. De Kigelia Pinnata (worstenboom) bestaat echt, de charcuterie hangt aan zijn takken !!

Victoriameer en Ndere eiland

2010-11-01T07:29:00.025+01:00

Dinsdag 19 oktober, voormiddag

Rond 5 uur in de ochtend word ik wakker van geplons.
Frank ligt nog rustig te knorren en ik glijd uit mijn bed en ga kijken waar het geluid vandaan komt. De nacht kleurt het Victoriameer tot een oliezwarte massa.
Een Luo-visser staat tot aan zijn middel in het water en gooit zijn netten uit.
Het is muisstil en zwoel, enkel het geplons is te horen, een zalig moment.

Enkele uren later brengt Rock ons met een motorbootje naar Ndere, een klein onbewoond eilandje dat gekend is om zijn vele vogelsoorten. Het Victoriameer is met zijn 69.484 vierkante kilometer het tweede grootste zoetwatermeer op aarde. Hier ontspringt de Nijl en de ontdekking ervan leidde tot de wereldberoemde Livingstone en Stanley-verhalen.

Maar het meer kampt met ernstige problemen :
- door vervuiling is het water een grote spinaziesoep geworden, groen kleurend door welig tierende algengroei
- de Victoriabaars, die destijds werd uitgezet als consumptievis, is zodanig vraatzuchtig dat de oorspronkelijke vispopulatie gehalveerd werd
- waterhyacinthen zijn een immens probleem. Ze gedijen hier zo goed, dat ze de oppervlakte veranderen in een groene mat, waar vissersboten en scheepvaart niet meer doorgeraken. Rock moet verschillende keren zijn motorbootje stilleggen om de planten die zich vastdraaien in de motor de verwijderen. Ook de hydro-elektrische centrales krijgen er problemen door. En ze zorgen voor een serieuze daling van de zuurstof in het water. Bernard vertelt ons dat reeds heel wat middelen gebruikt werden ter bestrijding ervan, maar dat de biologische manier door het gebruik van snuitkevers de meest afdoende is. Ze eten de bloemen van de waterhyacinthen op, waardoor deze dan toch tenminste niet meer kunnen bloeien. Wetenschapper Bernard neemt een staal mee in een lege Fantafles, benieuwd hoe het water de volgende dagen zal reageren. Stinken doet het sowiesie al !

Ondanks de problemen van het Victoriameer, gaat het leven hier gewoon verder. Vissers met dhows leveren enkele prachtige foto's op en eigenlijk zijn ook de waterhyacinthen, ondanks het feit dat ze hier een pest zijn, heel mooi.

Na een uurtje varen, bereiken Ndere eiland.
Ik spring uit de boot recht in een nest soldatenmieren. "Niet blijven stilstaan", roept Bernard, "deze monstertjes zijn venijnige bijters en je krijgt ze beter niet in jouw broek !".

Door de bush klimmen we omhoog onder een bloedhete zon. Al gauw komen we terecht in hoog gras waarin zich een uiterst vermakelijk diertje schuilhoudt : een mooi gestreepte libelle. Al gauw zwermen honderden dragon flies rond ons en wat zeer merkwaardig is : ze gaan mee op ons ritme. Als we stilstaan blijven ze hangen in de lucht en vanaf het moment dat we weer vooruitgaan, volgen ze ons zo trouw als een hond. Heel merkwaardig. Ik heb dit beestje gegoogled en het blijkt om een 'banded groundling' te gaan.

Even later krijgen we boven op de heuvel een prachtig uitzicht te krijgen over het machtige Victoriameer. Zwaluwen vliegen boven ons hoofd. Ook vele andere vogels worden gespot, doch de gids die enkel Swahili spreekt, kent er de Engelse benamingen niet van. Er wonen ook een aantal impala's op het eiland die het hazenpad kiezen als ze ons zien. Tijdens de afdaling zien we een baviaan die een kleine aap gedood heeft die hij juist wil beginnen oppeuzelen. Kwaad en luid 'blaffend' waarschuwt hij ons niet te dicht te komen.

Een visarend, reigers, ijsvogels en Afikaanse wipstaarten tonen zich van hun mooiste kant. Ook de hamerkop is present. Deze merkwaardige vogel maakt reusachtige nesten van stokken, bladeren, kleren, papier, plastiek... Het nest is toegankelijk via een kleine, smalle gang die je best niet exploreert want voor hetzelfde geld heeft zich er een slang ingenesteld.

Rit van Masai Mara tot Kisumu aan het Victoriameer

2010-10-31T07:43:00.026+01:00

Maandag 18 oktober 2010

Vroeg vertrokken vanuit de Masai Mara richting Kisumu.
Enfin,....richting...gezien er nergens wegwijzers staan is het eerder kompasrijden.
We verlaten de Rift Valley en hobbelen de heuvels in. Aan de oversteek van de rivier zijn vrouwen kleren aan het wassen. Een stel kinderen jaagt een kudde geiten over de brug.

We stijgen steeds verder en stoppen een laatste keer om de overweldigende vlakte nog eens goed te bekijken.

Bernard's GSM rinkelt. Het is Tyra.
"Hebben jullie de weg gevonden ?" vraagt de attente krijger.
"Tyra, we zijn hopeloos verloren gereden", grapt Bernard, "we staan hier aan een boom met 2 luipaarden erin. Wat moeten we doen ?"

De weg is lamentabel, rotsen, rood stof, diepe kuilen, gleuven, plassen, koeien, geiten,... Zonder jeep mag je het hier écht wel vergeten. Eerst kunnen we er nog mee lachen.
"In België moet je in Walibi betalen voor zo'n attractie", grap ik. Uren later komt door het vele gebots een lichte hoofdpijn opzetten en ik ben niet de enige.
Maar met een Dafalgan op zak zijn we ferm op ons gemak !

We doorkruisen het gebied van de Kisii, volgens Bernard gekend om hun lekkere bananen. Theeplantages ogen fris groen na de dorre vlakte van de Masai Mara. Kinderen in schooluniform lopen langs de weg. Mensen hangen aan matatu's, de typisch Keniaanse kleine busjes. Steenkoolverkopers slijten hun waar langs de straat. In kleine bouwvallige barakken wordt van alles verhandeld. Enkele vrouwen zitten langs de weg met Singer naaimachines kleren te verstellen.De kleurrijke micro-economie van Kenia is werkelijk iets heel aparts.

Het is het korte regenseizoen. In de namiddag komen donkere wolken opzetten en even later gaan de hemelsluizen helemaal open en krijgen we een serieuze hageldouche !
Eventjes zien we geen steek meer en zelfs voor Bernard is dergelijke hagelbui ongewoon. Even snel als de vlaag kwam opzetten, is ze echter weer verdwenen.

Als we aankomen in het Kiboko Bay Resort is de hoofdpijn verdwenen. De lodges liggen aan het Victoriameer en ik krijg een instant David Hamilton gevoel. Het meer gaat rimpelloos over in een valavondlucht. Dit is het gebied van de Luo vissers, het volk waarvan Obama afstamt. Zijn grootmoeder woont hier nog ergens en sommige reisbureaus maken zelfs excursies naar haar dorp Nyangoma-Kogelo.

Het is onze trouwverjaardag en Bernard is dit niet vergeten. Hij vloog destijds speciaal over om ons trouwfeest mee te maken. 's Avonds trakteert hij met roze Lanson champagne. Mobutu liet die destijds overvliegen vanuit Frankrijk maar nu zijn wij de koning en koningin. Bernard heeft zelfs cadeautjes gekocht en de tafel werd extra voorzien van rozen ! We eten geroosterde nijlbaars in het restaurant aan de oevers van het meer en vallen daarna in een diepe slaap in onze tent met rieten dak waarin duiven nestelen.

Voor meer foto's, klik HIER

Masai Mara dag 2

2010-10-30T10:36:00.039+02:00

Zondag 17 oktober 2010.

Men trekke naar Oxfam Wereldwinkel.
Men kope er een CD met savannegeluiden.
Men slepe zijn matras buiten tijdens de meest heldere, zwoele zomernacht in België.
Men gaat ligge en luistere naar de CD.

Ewel, dat is nou precies wat ik deze nacht heb meegemaakt : tsjirpen, ritselen, geklabbeter, vogelgeschreew, klapperen, geroekoekoe,... Subliem.

Om 5u15 zijn we al uit de veren en Frank heeft vlak bij onze tent een piepklein 'hertje' gezien. Het blijkt een dikdik te zijn, de kleinste en schattigste antilope van de savanne.

Na een rijkelijk ontbijt zoeken we Tyra op. Het is stipt 6 uur als we vertrekken. Aan de uitgang van de lodge wordt elke nummerplaat zorgvuldig genoteerd. 's Avonds wordt gecontroleerd of iedereen veilig is opgedaagd.

"Wat gebeurt er als iemand ontbeekt, Tyra ?"
"Dan gaan we ze zoeken tot we ze vinden, meestal zitten ze vast met de jeep".

"Zijn er fresh kills deze nacht ?"
"Zeker weten," zeg Tyra, "we moeten enkel kijken naar de gieren in de lucht, die leiden ons naar de verse kadavers".

De savanne ontwaakt in pasteltinten. Dit is het moment van de dag waar ik het meest van hou. De rode aardekleuren schakeringen en de immense weidsheid van de Masai Mara plegen een aanslag op mijn netvlies. Guinea fowls (parelhoenen) scharrelen in troepjes langs de graskanten, mangooses staan nerveus op uitkijk op hun heuveltje en opnieuw zitten we live in een aflevering van National Geopgraphic.

Tyra heeft gieren opgemerkt en rijdt naar de plek waar vannacht een gnoe werd gedood. De killers zijn al vertrokken, maar zo'n 3O-tal gieren en een maraboe doen zich nog tegoed aan de resten van het kadaver. Eéntje is met zijn hele kop verdwenen onder het vel en een ander is dan weer bezig in het oor. Dit zijn de opruimers van de savanne. De slagorde ervan is gekend : de leeuw doodt, de hyena en jakhals krijgen de leftovers en het karkas is voor de gieren. Zelfs die kennen hun pikorde en het is vechten voor een hapje.

Grant gazelles, Thomson Gazelles, elandantilopes, neushoorns, ooievaars, ossepikkers, struisvogels, ibissen, hagedisjes, wevervogels, plouviers,... noem maar op, ze passeren allemaal de revue. Een uil zit met verse prooi op de grond. Vogels in regenboogkleuren waarvan ik zelfs het bestaan niet kende. Eentje trekt mijn bijzondere aandacht : de schitterende lilac breasted roller bird. Deze ijdeltuit wordt een roller genoemd omdat hij in de lucht rolt om zo zijn magnifieke kleuren te tonen.

"Wow ! Een secretarisvogel op zijn nest", roep ik.
Een familie wrattenzwijnen, met de staart rechtop als antenne, kiest het hazenpad en verdwijnt in het hoge gras.

De aandacht van Tyra wordt getrokken door enkele jeeps die héééél ver stilstaan.
"Ik weet naar wat ze kijken", zegt hij, "daar woont de cheetah met haar 2 weken oude welpen".
Even later zitten ook wij weer op de allereerste rij om mama cheetah en haar kroost te bewonderen. Wat een beauty ! Ze zit op een heuveltje en speurt zeer aandachtig de omgeving af. Tyra vertelt dat de hyena's haar grootste vijand zijn, deze zijn tuk op haar welpjes.

Vervolgens brengt Tyra ons ook nog naar een troep leeuwen die momenteel door National Geographic gevolgd wordt. Ik tel 6 welpen.
"Hoeveel zullen ervan overleven, Tyra ?"
"3 en als een concurrerende leeuw met hun moeders wil paren, geen enkele, want hij doodt dan eerst de vreemde welpen die niet van hem zijn".

's Middags picknicken we bij de Hippo Pool waar nijlpaarden luid proestend boven water komen. We zitten hier echter veilig, door de steile oever kunnen ze ons niet bereiken. Een baviaan wil wel een stukje meepikken van ons eten, maar Tyra waakt. Hij merkt een andere Masaikrijger op wat hem absoluut niet zint.
"Hier helemaal alleen komen", zegt hij, "is erg gevaarlijk. Vorig jaar werd een krijger op deze plaats aangevallen door een buffel, brak zijn kaak en verloor heel wat tanden". Hij spoort de jonge snaak dan ook aan om zo rap mogelijk te verdwijnen.

De rest van onze picknick brengen we later nog naar een Masaifamilie die heel dankbaar is, niets gaat verloren.

Uren genieten we nog van de Grote Trek van de gnoes die volop bezig is.
Meer dan een miljoen wildebeesten trekken elk jaar de Mararivier over vanuit Tanzania om zich tegoed te doen aan het malse gras van de Masai Mara. Rond deze tijd van het jaar steken ze als een stampende, snuivende lange trein de brede, wildstromende rivier terug over naar het Serengetipark. Met de zebra's op kop. Velen ervan vallen dan ten prooi aan krokodillen of worden meegsleurd door de stroom. In de hippopool ontdekten we trouwens enkele kadavers van dieren die het niet overleefden.

Terug in de lodge nemen we afscheid van Tyra. We bedanken hem honderduit en ik geef hem een dikke knuffel. Hij moet weeral hard lachen.
"Blanke vrouw toch, zo nemen wij hier geen afscheid. Let me show you."
En dan legt hij zijn hand op mijn hoofd. Een teken van respect. Erg ontroerend.

Het avondeten in de lodge is weeral een verrassing. We worden meegetroond naar een prachtige locatie.
Openluchtbuffet en soep uit kalabassen !
Eigenlijk wil ik hier nooit meer weg.

Op de blogspot van mijn man vind je een volledige diavoorstelling van onze avonturen in de Masai Mara, KLIK HIER

Tyra de Masaikrijger

2010-10-30T07:04:00.005+02:00

Dit is hem, Tyra, de ranke, gespierd, goedlachse Masaikrijger. Een vat vol humor. Hagelwitte tanden. Trots. Erg vriendelijk en easygoing.
Ik werd enorm geboeid door hem, zijn verhaal en de littekens op zijn benen die een stille getuige zijn van het woeste leven op de Masai Mara.

We hebben heel wat afgelachen met deze man en zijn grappige opmerkingen. Ik heb hem echt een spreekwoordelijk struisvogelei uit zijn gat gevraagd over zijn leven en dat van zijn volk. Hieronder vind je dan ook enkele flarden gesprekken.

"Welke rare dingen heb je daar aan je voeten ?"
"Sandalen die ik zelf gemaakt heb van autobanden".

"Wat hangt daar aan je kleren ?"
"Oh, mijn zwaard en een houten knuppel om een leeuw de kop in te slaan. Ik heb ook een lange speer. En een GSM !".

"Tyra, hou oud ben je eigenlijk ?"
"Ik weet het niet"?
"Hoe kan dan nu?"
"Neen, echt, ik weet het niet".
"Maar hoe kom je dan aan een rijbewijs ?"
"Oh, niemand weet hier wanneer hij geboren is, ze schrijven altijd 1 januari van een jaar dat ze uit hun duim zuigen..."

"Heb je een vrouw ?"
"Ja".
"Maar ik ben op zoek naar een tweede".
(Polygamie is heel gewoon bij de Masai)

"Heb je kinderen ?"
"Oh ja, 3".
"Hoe oud zijn ze ?"
"Geen flauw idee. (Bulderlacht) Ik weet dat de welpen van de cheetah 2 weken zijn maar ik ken de leeftijd van mijn eigen kinderen niet !"

"Waar woon je?"
"In een hut gemaakt van modder en koeienstront. Deze is omringd door takken met scherpe doornen om de roofdieren buiten te houden."
"Woon je dan bij jouw vrouw ?"
"Neen, elke vrouw heeft een aparte hut. (Kijkt schalks )Als ik haar bezoek plant ik mijn speer voor de hut en dan weet iedereen dat ze ons niet mogen storen..."

"Heb je al een leeuw gedood ?"
"Ja, maar nu is het verboden".
"Zou je het nog doen".
(Vastberaden) "Zonder twijfel, als hij mijn dorp aanvalt".

Frank noemt me altijd kip. Dit is Tyra opgevallen.
"Wat wil kip zeggen".
"Chicken".
Alweer gebulderlach. "So he calls you chicken ???"
"Yes".
"Welke troetelnaam mogen wij jou geven, Tyra ?"
"Koe".
"Watte ?"
"Jaja, koe, dat is de grootste eer voor een Masai ?"

"Tyra, heb jij stress ?"
"Stress ? No no no".
"Echt nooit ?"
"Alleen als 1 van mijn koeien ziek is".

"Wat doen jullie met de overledenen, ik zie hier nergens een begraafplaats".
"We slachten een geit en wrijven de overledene in met het vet en bloed. Daarna leggen we de dode in de savanne waar hij opgegeten wordt door de hyenas".
Slik ! "Euh, echt ?"
"Ja, we leven één met de natuur die ons zoveel gegeven heeft. Dit is onze manier om eens iets terug te geven".

"Waarom zijn jullie vrouwen kaal en hebben de mannen lang haar".
"Oh, ja dat is net omgekeerd bij de blanken. Wij, Masai, vinden onszelf erg mooi en het lange haar benadrukt dat nog eens".

"Wat eten jullie ?"
"Geit. Mais. We tappen bloed af van de koeien dat we mengen met melk om te drinken."
"Eten jullie dan geen koeienvlees ?"
"No way ! That's not done ! Onze koeien zijn ons grootste bezit, hoe meer je er hebt, hoe meer aanzien je krijgt. Alleen voor een héél speciale gelegenheid wordt er eentje geslacht".
"En vis ?"
"Nooit. De schubben en hun bewegingen doen ons denken aan slangen."

"Wat is je lievelingsdier op de Masai Mara ?"
"De Cheetah. Die is prachtig en hij eet mijn koeien niet op !"

"Tyra, als ik je meeneem naar de stad, zou je er de weg vinden ?"
"No way, ik ben bang van die grote gebouwen".
"Maar hier op de savanne vind je zelfs 's nachts je weg ?"
"Jazeker, je mag mij overal achterlaten. Jullie zijn de Masai van de stad, ik ben de Masai van de savanne".

Als we leeuwen zien, draai ik het raampje van de auto vlug dicht. Tyra vindt dit uiterst grappig.
"Je moet echt niet bang zijn van een Masai leeuw, ze hebben hier eten genoeg. Het buffet loopt hier echt elke dag voor hun voeten."
"Ik geloof je niet".
"Neen, echt, als je zou uitstappen, loopt hij gewoon weg."
"Echt ?"
"Heel zeker, maar als je hem daarna zou achtervolgen, zal hij dan wel tonen wie hier de baas is !"

"Tyra, zouden wij hier kunnen leven ?"
"Nooit. Je moet hier geboren worden".
"Echt niet ?"
"No way. Er heeft hier ooit een blanke vrouw gewoond die met een Masaikrijger getrouwd was, maar dat is niet goed afgelopen..."
(Dit klopt. Carola was een jonge Zwitserse vrouw die op reis hopeloos verliefd werd op Lemalian, een Masaikrijger. Dit waargebeurde verhaal werd ook verfilmd : De witte Masai).

"Mogen we een foto nemen van jouw vrouw en kinderen ?"
"Néén ! Alleen met mijn beste stier wil ik op de foto !!"

Masai Mara dag 1

2010-10-29T16:31:00.024+02:00

Zaterdag 16 oktober 2010

"Hi,Els en Frank, did you sleep well ?"
Anne, de Nigeriaanse echtgenote van Bernard, begroet ons met haar typisch grappige pidgin English en heeft al een heerlijk ontbijt voor ons op tafel getoverd.
Het is nog erg vroeg in de ochtend, maar een lange rit naar de Masai Mara dwingt ons ertoe niet teveel te talmen, en nog tijdens het krieken van de dag starten we eindelijk ons grote Afrikaanse avontuur.

In Afrika staan amper wegwijzers. Je moet ook nooit vragen hoeveel km het nog is, maar wel hoe ver het is in tijdsduur. De wegen zorgen er immers voor heel wat verrassingen en verkeren meestal in slechte staat of zijn zelfs helmaal verdwenen. De jarenlange ervaring van Bernard met dit continent (hij spreekt overigens een zéér aardig mondje Swahili) maakt hem voor ons echter tot een gedroomde gids.
Hij draagt nooit schoenen - die bezorgen hem blaren - maar zelfs geflipflopt loodst hij zijn Toyota Prado Landcruiser 4 x 4 behendig rond, over en door iedere 'pothole' in de weg.

Ondertussen zuigen onze ogen zich vast in het prachtige landschap. Heel veel Kenianen zijn blootvoets op weg naar godweetwaar, vaak lasten dragend op hun hoofd.

In de Masai Mara heeft Bernard 2 luxetenten met uitzicht op de vijver geboekt in SAROVO MARA CAMP,een fantastische lodge, die ons onmiddellijk een 'Out of Africa' gevoel doet krijgen. We checken in en verliezen verder geen tijd want de machtige savanne wacht.

Tyra, een Masai krijger, zal ons de de volgende 2 dagen vergezellen in Masai Mara. Dit is zijn geboortegrond, hij kent het gebied als zijn broekzak. Enfin, een Masai draagt geen broek, zelfs geen onderbroek, maar een lange rok. En het goede nieuws is : hij zal zélf rijden met de auto. In Nairobi loopt deze krijger reddeloos verloren maar hier is hij vergroeid met het terrein, de sporen, dieren, uitwerpselen en elk geluid van de natuur.

"Laten we zo snel mogelijk vertrekken", dringt Tyra aan, "ik wil jullie nog van alles laten zien voor het donker wordt". In Kenia wordt het donker om 18 u, in een kwartier tijd zie je dan geen steek meer voor de ogen en de laatste plaats waar een onervaren blanke dan wil zijn is de wilde savanne, met zijn talrijke hongerige roofdieren...

De eerste Gnoes en zebras worden al binnen de 5 minuten gespot. Wij willen onmiddellijk foto's nemen. Tyra lacht. Hij kent het ongeduld van de toeristen, de vele oh's en ah's, maar weet dat er nog zoveel meer komt. De hele zoo van Antwerpen passeert de revue : gnoes, impalas, hartebeesten, topoes, olifanten, giraffen, leeuwen...

"Nijp eens in mijn wang", vraag ik Tyra, "ben ik hier echt ?". Hij lacht en is erg gefocust op één bepaalde acacia. Wij zien niets maar het luipaard in de boom is niet aan het geoefend Masai-oog ontsnapt. Behendig holderdeboldert hij de jeep tot aan de Acacia en worden wij van op de eerste rij toeschouwer van een luipaard die zijn verse buit - een impala - de acacia heeft ingesleurd, veilig verwijderd van opportunistische leeuwen, jakhalzen en hyenas. Wreed maar onwezenlijk mooi. Het wordt nog mooier als hij even later naar beneden klautert en deze prachtige kat op amper 2 meter van onze auto in de bosjes verdwijnt.

Alle safaris beginnen de volgende ochtend om 6u30 maar Tyra wil absoluut dat we al om 6 uur paraat staan. Hij wil voor al de rest vertrekken en ons getuige laten zijn van de moordpartijen die er zich die nacht op de savanne zullen voordoen.
"Geen probleem, bwana, we'll be there !" De krijger verdwijnt in de nacht op weg naar zijn 200 koeien die hij 's nachts gewapend met knuppel en zwaard laat grazen tussen de leeuwen. Ondertussen zitten wij veilig in de lodge te genieten van een overheerlijk Keniaans openluchtbuffet rond een immens kampvuur terwijl rijzige Masaikrijgers rond ons hun traditionele springdansen demonstreren.

Na een betoverende Afrikanacht hijsen we ons als volgevreten leeuwen in ons bed onder het muskietennet. De grootste verrassing vinden we daar : warmwaterkruiken onder de lakens : een getuige van de welgemeende gastvrijheid van dit ongelofelijke volk.

Djambo ! Welkom in Kenia

2010-10-29T15:49:00.004+02:00

Vrijdag 15 oktober 2010

Hey, Bernard ! 2 Grote frisse Tuskers aub !
Na een lange smetteloze vlucht met Brussels Airlines zijn we geland in Nairobi waar Bernard, Franks beste vriend, al jaren woont. Het uitchecken heeft nogal wat tijd in beslag genomenen en de kelen zijn droog.
Maar dit is Afrika en alles gaat 'pole pole'. Bovendien beschikt de Keniaanse grenscontrole nog maar 1 maand over irisscan en vingerafdrukcontrole, ze moeten het nog wat gewoon worden.

Het is erg warm, mijn Belgisch lijf moet nog wennen aan de hitte en al vlug loopt het zweet deltagewijs over mijn rug in minibeekjes naar beneden.
Het onthaal is hartelijk, de verwachtingen hooggespannen.
We laden alles in en rijden naar zijn uiterst goed bewaakt huis. Een klein half uurtje,2 poorten en 2 bewakers later kunnen we ons eindelijk settelen bij Bernard thuis met een een frisse Tusker - de Keniaanse Jupiler - om het eerste rode Keniaanse stof weg te spoelen.

Na wat bijpraten gaan we slapen, het bed is zacht en zelfs die ene zoemende mug weerhoudt me niet van zoete National Geographic-dromen. Het westers knopje in mijn hoofd is al helemaal geswitcht naar een Afrikaanse mood...

Pastaslurpende bootjes

2010-05-26T12:48:00.005+02:00

Ik heb de oplossing gevonden voor de schandelijk grote olievlek die ronddrijft in Mexico. Moest BP, in navolging van Mondo Pasta, nu eens boten uitrusten met de koppen van hun direktie en gigantische rietjes om de smurrie op te zuigen.

Op zijn Zweeds en op zijn tijgers

2010-05-24T18:07:00.005+02:00

Tijd om mijn blogje weer eens af te stoffen. Geen paniek als hier eens een tijdje niets te lezen valt, er is altijd wel een reden voor, zoals deze keer : collega in verlof en direct daarna collega ziek. Heb dus heel wat overuurtjes gedraaid, doch niet getreurd, dit laaaaaaaaang weekend heb ik des te meer genoten.

Vrijdagavond het duinaspergemenu van Den Dyver deskundig naar binnen gewerkt met -jawel- aangepaste biertjes ! Overheerlijk...

Zaterdag en vandaag heeft mijn wederhelft 2 fietstochten in mekaar geknutseld via de fietsknooppunten. Vooral deze van vandaag is een echte aanrader : elk stukje bos in de streek van Tielegem, Beernem, Zedelgem, Jabbeke, Moerbrugge... hebben we doorkruist.
Het Brugs ommeland is echt de moeite waard en vooral op een warme dag als deze is het ongelooflijk zalig vertoefen in een bos.
Voor de liefhebbers, dit zijn de knooppunten : 99-97-96-94-76-77-54-53-50-68-71-70-99
met start in Tielegem bos.

In Jabbeke zijn we in een Zweeds zomercafé beland dat zich bevindt in de achtertuin van 2 fervente Zwedenlovers. Frank dronk er vinkingbier uit een hoorn en ik heb me tegoed gedaan aan 1/2 liter bessensap...met frisse Zweedse haring. Njamie !
Daarna hebben we nog een frissen gedronken in café De Tijger alwaar de tijd stil is blijven staan sinds ik schat zowat een halve eeuw. Subliem huiskamercafé waar een pintje 1 Euro kost, compleet doorrookt, het behangpapier is doortrokken van de nicotine, de nicotine bladdert van de plafond, de toog bladdert af, de voorgevel bladdert af,....maar wat een sfeer !
Er hangen oude affiches en er staan heel wat prullaria, echt een karaktercafeetje dat perfect zou passen in de reportages van Man Bijt Hond. De foto's hieronder spreken voor zich...

Italiaanse uitwisseling

2010-05-08T08:54:00.004+02:00

Thomas heeft op school meegedaan aan een uitwisselingsproject met Italië op school.
Concreet betekent dit dat er volgend jaar een 30-tal Italiaanse studenten 1 week op logement komen in Roeselare. De gastontvangers mogen dan op hun beurt 1 week school lopen in Italië. Er waren echter veel meer kandidaat gastgezinnen dan Italiaantjes, dus is er een selectieproef geweest. Ik kreeg gisteren een SMS-ke op mijn werk : "Moesie, we zijn er bij. Volgend jaar een Italiaantje of schone Italiaanse bij ons op logement. Ciao !" Ben reuze benieuwd wat dat zal worden, maar in elk geval zijn ze hier erg welkom.

The chocolate line

2010-05-01T13:39:00.007+02:00

Deze week kwam Frank thuis met een hemels cadeautje : een geschenkpakket van The Chocolate Line. Perfect voor de chocolade-addict die ik ben.
De verpakking op zich is al een kunstwerkje, ik dacht eerst dat het een lingeriesetje was van Victoria's Secret, ongelooflijk hoe je chocolade zo sexy kunt inpakken...
Ik was in extase en mijn tenen begonnen te krullen. Dat krijg ik namelijk van chocolade : krultenen. Alles werd hier voorzichtig ontmanteld : de pasta, de lipstick, de pralientjes, de melk- en fondantchocolade. De hele week al probeer ik er met mijn poten af te blijven om zo lang mogelijk te kunnen genieten van deze meesterwerkjes. Tevergeefs, echter.
Dominique Persoone is een chocaldemeester in hart en lever. De betoverende combinaties spatten in 100 smaken uiteen en boren zich bitterzoet een weg door het labyrint van mijn zintuigen.
Dominique, je maakt van mij een zondaar : ik verkruimel jouw heerlijkheden op een boterham en sop ze in mijn koffie, ik hoop dat je het me vergeeft. Ik wil er op zo veel manieren van genieten.
Ik wacht op het moment dat je een chocoladebadschuim ontwikkelt. Dan mag je zelf komen kijken terwijl ik mij erin onderdompel dat het geen leugen is dat mijn tenen er waarempel van gaan krullen !

Met dank aan het voltallige chocoladeteam. Doe zo voort.

The captain is a rock singer

2010-04-26T17:30:00.005+02:00

"Ladies and gentleman, fasten your seatbelts, your captain is a rock singer !"
Een rockzanger aan de stuurknuppel van een Boeing 737. In het geval van Ozzy Osbourne is dat een tamelijk onzalig idee. In het geval van Bruce Dickinson, pardon, Bruce 'Air Raid Siren' Dickinson, hebben de inzittenden van het toestel aanmerkelijk minder te vrezen. Bruce vliegt namelijk voor zijn brood. Of beter: voor het beleg op zijn brood, want met een palmares van dertig hitsingles en meer dan vijftig miljoen verkochte albums weet de zanger van Iron Maiden in elk geval zeker dat zijn dagelijks brood de komende vijfhonderd jaar gegarandeerd is.

Bruce ging vorige week nog heel wat onfortuinlijke Belgen met zijn 'Ed Froce One' ophalen in Egypte. Over het rockgehalte aan boord is niets geweten. En of het flight number 666 was naar hun hit 'The number of the beast' ook niet.

Bruce de rockzanger

Bruce de piloot

De Boeing van Iron Maiden

Onze held

2010-04-24T12:08:00.003+02:00

Onze kat Kapitein installeert zich 's avonds graag op de vensterbank van het grote raam in de living. In de laatste zon die komt piepen over de rand van het dak van het huis aan de overkant .

De buurkat, die ik altijd met nijdig samengeknepen ogen aankijk, nestelde zich gisteren pronkend naast Kapitein. En weg was die van ons ! Met de ballen die hij niet meer heeft tussen de benen. Kapitein is namelijk geen kapitein doch eerder een bang matroosje. De concurrentie-lappenkat is heel erg bazig, dus druipt ons harig schijtluisje het altijd af. Ik rook onraad. En ik rook nog iets. Iets kattepisachtig. Gatverdamme! Concurrent had de vensterbank ondergesproeid.

Met een flinke tik op het raam wordt hij voortaan weggejaad. 't Zal wel zijn, hier geen kattenfestijn, dit is het domein van Kapitein. Poep jij voortaan maar op jouw eigen balkon !

Bloemetje gekregen

2010-04-24T11:39:00.006+02:00

Deze week kreeg ik een bloemetje van Francky(http://lambiorix.blogspot.com).
Waarvoor héél erg merci !
Het lijkt een beetje op mij : altijd met het koppeke naar de zon.
Ik geef het niet door aan een medeblogger, maar aan al mijn lezers die samen toch al een schoon boeketje vormen in een virtuele vaas.

He drives me crazy

2010-04-22T18:26:00.003+02:00

Eén van onze konijnen heeft zijn naam niet gestolen : Mienwerkerke.
Hij is pikzwart zoals mijnwerkers er wel eens uitzien en graaft als de beste.
Als we hem in Calais zouden uitzetten, graaft hij zich binnen de maand een weg naar Engeland, ik zweer het u !
Ik heb er echter een beetje mijn buik van vol. Onze tuin begint steeds meer te lijken op oorlogsgebied, dinsdag was hij weer zo fel tekeer gegaan en had zo'n hoop aarde vlak voor de schuifdeur geproduceerd, dat ik eventjes een GPS nodig had om mijn eigen weg nog te vinden... Wij zijn de trotse bezitters van onze eigen Eyjafjallajokull !
Aangezien pootjes inkorten noch euthanasie ten huize Elsbabbel geen opties zijn, geven we hem dus weg.
Wie voelt zich geroepen ?
U kan deze lieverd gratis te komen ophalen.
Oh ja, dit dient u ook nog te weten : 't is nen heten. Als u wenst te kweken : hij is zooo bronstig dat hij zelfs op zijn vader kruipt.

Geeuw !

2010-04-19T18:13:00.002+02:00

Als ik een koppel synchroon zie gapen, vraag ik me altijd af of die twee mekaar gewoon beu zijn of als ze een wilde nacht achter de rug hebben...

Sprookjestrui

2010-04-16T17:40:00.003+02:00

Ik heb zo'n vermoeden dat, als ik 1 maand lang alle pluisjes zou opsparen die mijn droogkast produceert, en die vervolgens Vrouwe Hollegewijze zou spinnen tot veelkleurige bollekes wol.....ewel, dat ik dan zéker voor de 7 kabouters van Sneewwitje een truitje zou kunnen breien !

Jezus

2010-04-14T14:00:00.006+02:00

Het is al een paar ochtenden dat ik op mijn werk arriveer en een man aan de ingang van het ziekenhuis rustig zijn sigaretje staat te roken.
Ik zweer het : hij lijkt sprekend op Jezus. Enfin, toch op de afbeelding die ik vroeger in de nonnenschool kreeg binnengelepeld.
Mager, lang haar, baard, blik op oneindig...
Daar staat ie weer, dacht ik vanmorgen.
Met een monkellachje kwam ik binnen. Mijn collega vroeg onderzoekend :
"Wow, van waar komt dat geheimzinnig lachje ?"
Ik antwoordde haar : "Ik heb vandaag iets bijgeleerd. Jezus draagt tegenwoordig een zwarte lederen broek !"

Eerste hulp voor spinnen

2010-04-13T19:05:00.004+02:00

't Is niet te doen wat je al surfend allemaal tegenkomt.
Dit is wel een een héél straffe : een EHBO-kit om zelf spinnenwebben te herstellen.
Ik vraag met af wat de bewoner van zo'n web hier wel van moet denken...

Lekkerrrrrrr !

2010-04-12T18:34:00.003+02:00

Een aanrader : De Pastorant in Booitshoeke.
Bouillabaise met halve kreeft. Dé manier om mij eens een uurke te doen zwijgen.
Met dank aan de 65 jaartjes van tante Frieda !

De agenda staat goed vol

2010-04-12T18:28:00.002+02:00

In 't verschiet :

- vriendenweekend Mortsel
- kasteelweekendje bij de noorderburen
- Disneyland en Parijs met de kids
- Kopenhagen
- Kenia
- weekje aan zee

en tussendoor nog een beetje werken zeker ??

De visser

2010-04-11T11:05:00.003+02:00

Ons stamcafeetje wordt binnenkort overgenomen door een enthousiaste jongeling.
"Ge zult met mensen van allerlei pluimage moeten leren omgaan", verwittigde de vroegere cafébaas hem onlangs, "ook met de visser".
"De visser ?", vroeg de nieuweling zich wenkbrauwfronsend af.
"Ja", vertelde de vroegere cafébaas. "Hij is de man die hier elke dag zijn pint komt drinken en in zijn neus pulkt. Wat hij eruit vist, durft hij dan ook nog eens op te eten. Vreselijk vleselijk. Ik denk trouwens dat er vorige week een haai in zijn neus zat, want hij was zo fel aan 't vissen dat zijn neus begon te bloeden...

Moeder waakt over zijn tanden

2010-04-09T18:21:00.003+02:00

Mijn jongste zoon wordt een hormonenbommetje.
Vanmiddag kwam hij eten op het werk en hij rook naar man : hij was een beetje kwistig geweest met de AXE van zijn broer.

Tandenpoetsen is een ander verhaal. Ik moet beugelbekkie er altijd aan herinneren dat hij zijn gebit moet verzorgen. Na moeders gepreek druipt hij dan weer af naar de badkamer om zijn tanden grondig te schrobben.

Ik zal het weten als hij een lief heeft op het moment dat hij dit spontaan begint te doen. Plots moet ik denken aan het sprookje van Doornroosje en haar kussende prins.

Een echte prince charming kan het nooit geweest zijn, als je bedenkt dat hij te paard door het hele land moest reizen om een vrouw te zoeken.

Wat zal hij ontzettend opgelucht zijn geweest, toen hij Doornroosje vond. Zal hij zich moed hebben ingedronken, voor hij die wildvreemde schoonheid durfde kussen?

En Doornroosje? Heeft ze gretig teruggezoend, nog loom van het lange slapen en opgewonden na zo een lange tijd zonder man?

Of heeft ze zich op tijd gerealiseerd hoe vreselijk ze uit haar mond moet hebben gestonken na honderd jaar slapen?

Haha

2010-04-07T13:31:00.001+02:00

Ben zeer benieuwd of de marketingjongens van het reclamebureau dat deze panelen plaatste de soep dronken terwijl ze heet was...

Pimp your toilet

2010-04-05T11:59:00.006+02:00

Wow ! Als ik deze ooit kon kopen, dan hangt ie sowieso in ons toilet !

Zalig paasfeest

2010-04-03T11:27:00.001+02:00

1 april - Hallo dokter De Beer ?

2010-04-02T17:36:00.003+02:00

Op het werk hebben we 7 weken mogen genieten van een stagiare medisch secretariaat.
Inez heef haar stage trouwens voortreffelijk afgewerkt.
Gisteren hebben we haar echter goed liggen gehad.

"Inez, wil jij even bellen naar dokter De Beer in Antwerpen en het laatste protocol van de NMR opvragen van patiënte X ?"

Ijverige Inez belde zonder dralen vervolgens het nummer
en kreeg...... de Zoo van Antwerpen aan de lijn.

Wij lagen allemaal in een deuk en onze lieve stagiare nog het meest van al !

Eierkesroof

2010-03-31T13:54:00.005+02:00

Recent kocht ik kleine in alumium verpakte paaseitjes. Ik vind vooral de verpakking heel leuk : ze lijken op felgekleurde chinese kimonootjes van metaalgroen, keizersblauw, fuchsiaroze, paasleleigeel...Heel decoratief in een glazen vaas.
De melkchocolade geniet mijn absolute voorkeur. Al is het vaak een verrassing wat hun inhoud is : het kan net zo goed een suikerbrij zijn die uiteenspat in 100 smaken en zich zo bitterzoet een weg baant door het labyrint van mijn zintuigen.
Als ik 's avonds na mijn werk thuis kom en in de pot naar zo'n caloriebommetje graai, blijft er welgeteld nog ééntje over. De rest van mijn manege heeft het volledige kleurenpalet eieren al deskundig naar binnengewerkt. De sporen van verfrommelde kimonootjes kan ik volgen tot in de kamer van de roofdieren : 2 heftig onschuldig pleitende zonen met nog niet weggeveegde chocoladesporen rond hun altijd hongerige monden. En ze weten natuurlijk weer van niets !

Berichtje voor tante Frieda

2010-03-25T12:58:00.003+01:00

Gelukkige verjaardag, tantje.
We zijn er zeker van dat je nog steeds zulke zotte kuren kunt uithalen !

Mijn vijfenveertigste lente

2010-03-19T16:32:00.004+01:00

Zondag ben ik jarig.
Dan wordt ik zo oud als een ouderwets singeltje.
De lente hangt in de lucht, botten barsten, sneeuwklokjes en krokussen zijn vrolijke boodschappers, de lucht is bezwangerd met vrolijk vogelgekwetter.
De buurvrouw is bevallen van Marie, een bevriend koppel verwelkomt de kleine Matthijs.
En toch wordt het een weekend in mineur.
Deze week kregen we het bericht van het overlijden van het zoontje van een bevriend koppel. Een tweede zonnekind dat ze reeds moeten afgeven.
Oorverdovende stilte.
Onmenselijk verdriet.
Want als het donker wordt
wat kunnen we dan nog zeggen ?

geen berg is te hoog geen zee te diep
om jou terug te halen
er is echter de harde wetenschap dat dit niet kan
onze enige -echt- enige troost
is dat we weten dat je thuis een heel warm nest had
en dat je nu het meest schitterende sterretje bent
van het firmament

Lieve Saskia, Stef en Namie
wat kunnen we zeggen
zoveel en zo weinig

als tranen een trap konden vormen en herinneringen een brug
dan klommen we naar de hemel en haalden Noah terug

sterkte in deze donkere dagen

Kunstige boeken

2010-03-03T13:55:00.005+01:00

Vooraleer je nog eens naar het containerpark rijdt met oude boeken, ziehier een kunstig ideetje van wat je er nog mee kunt aanvangen.

Berichtje van de ziekteverzekering

2010-02-25T19:03:00.000+01:00

Afko's

2010-02-22T18:33:00.004+01:00

Ik begrijp geen fluit van het MSN-taaltje dat door de jeugd wordt gebruikt. FCK !
N.a.v. de door hen gebruikte taalkronkels die ik d.m.v. mijn p.c. op internet heb gevonden, durf ik te stellen dat we geen cm vooruit komen als we een OD aan afko’s gaan hanteren. O.a. sms-taal is hier een schoon vb. van. A.d.h.v. diverse lijsten kan ik gelukkig nog achterhalen wat het e.e.a. betekent maar betr. div. andere woorden kan i.h.a. en m.a.w. worden gesteld dat bijz. afko’s als MER en LLL bijna niemand kent, uitz. daar gelaten. I.p.v. een halt te roepen aan deze afkortingswoordenplaag rukken nwe. uitdrukkingen op die o.a. d.m.v. jongerencultuur e.d. en m.m.v. om niet te zeggen i.s.m. de media zich nestelen als hardnekkige virussen en resulteren in een onbegrijpelijke taal. M.i. is dit een vb. van de verloedering van de taal.

Ik wou dit asap eens kwijt.

m.v.g. en knuf,
elsbabbel

Valentijn

2010-02-13T09:40:00.002+01:00

Pietekoo,

Voor jou. Maar 't is wel Katie Melua die zingt.

Kip

"If You Were A Sailboat"

If you're a cowboy I would trail you,
If you're a piece of wood I'd nail you to the floor.
If you're a sailboat I would sail you to the shore.
If you're a river I would swim you,
If you're a house I would live in you all my days.
If you're a preacher I'd begin to change my ways.

Sometimes I believe in fate,
But the chances we create,
Always seem to ring more true.
You took a chance on loving me,
I took a chance on loving you.

If I was in jail I know you'd spring me
If I was a telephone you'd ring me all day long
If was in pain I know you'd sing me soothing songs.

Sometimes I believe in fate,
But the chances we create,
Always seem to ring more true.
You took a chance on loving me,
I took a chance on loving you.

If I was hungry you would feed me
If I was in darkness you would lead me to the light
If I was a book I know you'd read me every night

If you're a cowboy I would trail you,
If you're a piece of wood I'd nail you to the floor.
If you're a sailboat I would sail you to the shore.
If you're a sailboat I would sail you to the shore

Uitspraak van de week

2010-02-13T09:28:00.002+01:00

De uitspraak van de week werd genoteerd ten huize Murke-Elsbabbel.

Lowie : "Moesie, niet te rap rijden met de auto, hé, want er is SMOSALARM.

Play it loud

2010-02-08T19:21:00.001+01:00

O nostgalgie
pak uw haarborstel en singalong.

Getest door manlief en zeer lekker bevonden

2010-02-08T18:50:00.003+01:00

Neen, ik zal er hier geen foodblog van maken. Zo zijn er al 10.000...
Maar af en toe kan ik jullie een door manlief uitgetest receptje echt niet onthouden, vooral als het fingerlicking is. Zoals bijvoorbeeld : PUNJENE PAPRIKI SA RIZOM I MESOM (met
rijst en gehakt gevulde paprika's in tomatensaus)

PUNJENE PAPRIKE
• bij voorkeur geelgroene (Turkse) paprika’s (2-3 paprika's/pers.)
• 4 koffiekoppen rijst
• 500 g gehakt
• 2 grote uien, 1 teentje knoflook
• olie
• 1 blikje tomatenpuree
• Vegeta (groenten/zoutmengeling, verkrijgbaar in meeste Turkse winkels), bij gebrek hieraan: enkel peper en zout

‘Onthoofd’ de paprika’s, ontdoe ze van hun zaadjes en zaadlijsten en was ze goed. Was de rijstkorrels eerst even onder koud water en laat goed uitlekken.
Maak een ‘farce’ van de gewassen, ongekookte rijst en het gehakt en voeg hierbij 1 fijngesnipperde ui en geperste teen knoflook.
Kruid met Vegeta (of peper en zout).
Vul de paprika’s op met deze farce. Opgelet: niet erg aandrukken, ‘losjes’ opvullen dus en slechts voor 3/4 van de paprika.
Neem een grote kookpot en verhit hierin wat olie. Snipper nu de 2e ui en laat die glazig worden in de olie.
Voeg hier twee glazen water en een blikje tomatenpuree aan toe.
Zet nu voorzichtig alle paprika’s in de kookpot, allemaal naast elkaar, met de opening naar boven. Je moet dus net zoveel paprika’s hebben als er in je hele kom gaan (de hele kom moet gevuld worden, zoniet vallen ze om).
Zet het deksel op de pan en laat op een zeer zacht vuurtje gedurende 45 min. gaar worden.

Makkie en zééééééérrrrr lekkerrrrrrr !

Geert blijf bij uw leest

2010-02-03T15:23:00.005+01:00

Al 1 item afgewerkt van mijn to do lijstje vorige blog : opruimen.
En 't is al weer om zeep.
De schuldige : de Knack van deze week.
Er glipte een flyer uit waarop ik lees : Musical Chicago met Geert Hoste in de hoofdrol. Geert Hoste wordt de Vlaamse Richard Gere.
Ik werd onmiddellijk onpasselijk.
Waar halen ze het ??
Klinkt voor mij net als :
Rik Tofs wordt de nieuwe Mister Universe
of Urbanus wordt het nieuwe nieuwsanker van de VRT
of Margriet Hermans wordt prima ballerina
of Lambiorix wordt de nieuwe gynaecoloog van het H.Hartziekenhuis.
Kijk, ik heb het nooit gehad voor Hoste. Zijn nieuwjaarsdinges heb ik nog nooit uitgekeken. Hij tapt altijd van dezelfde koningshuizenkraantjes en fait divers niemendalletjes. Als zijn acteerprestaties zullen gelijken op het wat zenuwachtig heen- en weergeloop zoals in zijn conférences, is dat wel serieuze kaakslag voor de échte musicalsterren. Ik kreeg er helemaal mijn buik van vol toen ik zijn kop zag op de levensgrote reclameborden voor een ziekenbond.
En nu hij de nieuwe Richard Gere van Vlaanderen genoemd wordt, breekt mijn klomp helemaal. Hij lijkt ook in geen enkel opzicht op Richard Gere.
Of zie ik iets over het hoofd ?
Heb ik geen fantasie genoeg ?
Het ergst van al zit die flyer bij de Knack, dat bij mijn weten toch tot de betere magazines mag gerekend worden.
Van sommige dingen blijf je beter af.
Net zoals Hugo en Nicole van de Pastorale moesten blijven.
En net zoals boerenpaard Natalia en Gabriel Rios met hun poten van Hallelujah moesten blijven. Al is het voor het goede doel.
Chicago moet je gaan bekijken in het echte Broadway. Punt uit.
En nu ga ik vlug die flyer gaan opzuigen met de stofzuiger. Full force !!

Nooit werken op woensdagmiddag

2010-02-03T13:25:00.009+01:00

To do :
koken
opruimen
stofzuigen
kuisen
rat uitmesten
naar de bank
kids entertainen
in bad
wassen, strijken

dat noemen ze vrij op woensdagnamiddag
maar dit kopje duikbootthee maakt alles goed !
geloven jullie me niet ?
dan maak ik julle wel iets anders wijs

Reclameterroristen

2010-02-03T12:35:00.002+01:00

Ik heb een bloedhekel aan enquêteurs en de dikke pakken reclamefolders die de brievenbus bezwangeren. Vorige week nog viste ik 5 Auchanfolders uit de bus, allemaal dezelfde. Gisteren was er een envelop mee gericht aan Mevrouw Vansteeland Astrid. Beste Testaankoop, ik ben geen Vansteeland en mijn voornaam is Els. Mijn man is Vansteeland en zo man als wat, dus geen mevrouw. Ergerlijk.
Het strafste wat ik ooit meemaakte, was toen Charlotte pas geboren was. Het ukkie was nog geen maand oud en er ze kreeg al reclame voor maandverband met gratis stalen in de bus op haar naam. Reclameterroristen noem ik dat. Laat mij en vooral het mileu toch eindelijk eens met rust met al julllie gezever. Trouwens, veel van wat er in al die aanbiedingen staat klopt niet : ofwel is de aanbieding nog niet binnen, ofwel al weer uit, ofwel zit er een addertje onder het gras dat vermeldt staat in hele kleine lettertjes die alleen te lezen zijn met een loep.
Dus : fuck off !

Hans Liberg

2010-01-31T11:07:00.003+01:00

Gisterenavond de onnavolgbare Hans Liberg aan het werk gezien in het Casino van Oostende. Mijn schoonmoeder kwam haast niet meer bij van 't lachen. Deze hyperkinetische muzikale duizendpoot is een echte topentertainer ! Een echte aanrader voor wie eens een avondje zijn lachspieren wil trainen : hij komt nog eens langs op 10 mei in het Capitole te Gent.

Ietsiepietsietieniewienie

2010-01-25T17:13:00.002+01:00

Als je wat rondsnuffelt op het internet kom je de gekste dingen tegen.
Er zijn zelfs mensen die meeedoen een 'hoeveel-spulletjes-kan-ik-in-een-matchbox-stoppen-wedstrijd'! De mensen die dit doen noemen zichzelf 'Stuffists' en proberen dus zoveel mogelijk objecten als ze kunnen in een luciferdoosje te stoppen.
Check it out http://www.yanngraf.com/2009/10/22/international-championship-league-of-matchbox-stuffers/ en amuseer u met deze totaal onzinnige maar leuke wedstrijd !

Ik heb hem in huis

2010-01-23T17:54:00.007+01:00

Meneer en mevrouw Bacil hebben hier al meer dan een week hun intrek genomen in ons huis en zijn nog niet direct van plan te verkassen. Een keel als schuurpapier, een kop vol taai kloddersnot en een lichaam dat niet echt mee wil. Wateroogjes en een neus van karton. Watten been. Op de koop toe heeft Thomas gisteren 5 keer gekotst. Ambiance ! Wie er echter 't hardst en 't langst van heeft is mijn lieve echtgenoot. Zijn neus raakt 's nachts zo fel verstopt dat ik al een paar keer overwogen heb om een loodgieter te bellen. Ik denk dat de leeuwen in Kenia zijn geronk tot daar kunnen horen. Vannacht heb ik hem dan ook uit bed -euh- gebonjourd.
De stakker is in de zetel gaan slapen.
En toch was ie vanmorgen niet kwaad, de schat. Bovendien heeft hij gekookt, en hoé !
In de tajine die hij helemaal vanuit Luik met de trein heeft meegezeuld als verrassing voor mij. En een stuk of 18 verschillende kruiden. Fingerlicking !
Zopas kwam hij even piepen wat ik aan 't uitvreten ben op de computer. Met een glaasje witte wijn. Al 2 keer bijgevuld door hem.
Ik heb hem dus in huis.
De ideale vent.

De ideale man

2010-01-15T12:44:00.002+01:00

De maten van de ideale man : 70-89-39

70 miljoen rijk
89 jaar oud
39° koorts

Het weerorkest

2010-01-14T07:14:00.003+01:00

Alle bliksems en donders !!
Dit is werkelijk fantastisch....

Dit is de Sloveense a capellabende Perpetuum Jazzile.
Wie van a capella houdt, kan op zondag 13 maart om 21 u de Flying Pyckets gaan beluisteren in CC De Leest te Izegem. Ze bestaan ondertussen ook al sedert 1982. Man, man, wat vliegt de tijd !
Kaarten 20 €. Organisatie Fifty-Club De Pekker.

Vogelfestijn

2010-01-14T07:09:00.002+01:00

Lowie is gisteren nogal kwistig geweest toen hij de konijnen eten gaf.
Tot groot jolijt van de vogels en een heel nieuwsgierige kat.

Heeft iemand de cursus Frans van Thomas gezien ?

2010-01-13T07:11:00.003+01:00

"Moesie, ik vind nergens mijn cursus Frans."
"Wees gerust, Thomas, die komt wel uit. Jij kunt weglopen uit een cursus of van een cursus, maar een cursus loopt nooit weg van jou".

Arm België

2010-01-11T17:47:00.004+01:00

Twee broers neergestoken na ruzie met uitbaters is frietkot. We hadden al gehad: een moord voor een sigaret, een moord voor een MP3 speler, moord in een creche.

Ronald Janssen bekent nu ook moord op Annick. We hadden al gehad : Dutroux en Pandi.

De economie pruttelt. Het land ruttelt.

Ondertussen heeft de premier heeft een nieuw woord uitgevonden : samenwerkingsfederalisme.
Weten ze weer wat geschreven in de krant. Kan hij het weer gaan uitleggen en tijd rekken. Kan hij weer benzine oprijden om het te gaan spreken en vergaderzalen laten verwarmen voor interviews en lichten laten branden om klaarheid in de duisternis te scheppen.

Ondertussen warmt de aarde op.
En wordt er hier niets opgelost.
Dat is het echte probleem.

Anti depressievideo

2010-01-10T09:10:00.001+01:00

In een dipje ?
Deze video is de beste remedie.

Struisvogelei

2010-01-10T08:35:00.004+01:00

Het vriendinnetje van Thomas is naar Zuid-Afrika geweest.
Ze had een toffe verrassing mee voor mij. Een struisvogelei.
"Moet ik dat uitbroeden ?" grapte ik.

"Néééé, het past hier gewoon in het decor", zei ze.
Tuurlijk. Ze noemen mij Kip.

Marie is a roze shopping girl !

2010-01-09T19:20:00.003+01:00

Ik ben vanmiddag gaan shoppen met Marie. Mijn metekind. Een echte schat.
Ze mocht haar nieuwjaarcadeautjes zelf uitkiezen.
Ze koos een strip van De Kampioenen, een glitterportemonneetje, een blitse zilveren tas om naar de dictie te gaan, rozenspeldjes voor haar zwarte manen, roze wintersokpantoffeltjes en een knalroze fietshelm.
Haar adem dampte verrukt in de Roeselaarse straten toen ze 'dank u' zei.
Haar ogen waren even groot als de pannenkoek die op haar bord lag.
Wat is het leven toch schoon en roze als je bijna 9 bent...

Leve de winter

2010-01-08T17:44:00.006+01:00

Ik ben met de fiets naar huis gerild. Koud. Autoruiten zijn
's morgens serieus bevroren. Motors sputteren. Wegen zijn glad. Het is echt winter. Het mag van mij nog eens ferm sneeuwen. Alles onder een dikke koude witte deken. Bomen beplakt met sneeuw. Kinderen gillen en gooien met sneeuwballen. Volwassenen trouwens ook. Lichtjes zien er opeens nog mooier uit. Straatlicht buiten en theelichtjes binnen. Het is stil op straat. Zalig. De wereld is bijna tot een halt gekomen. En dan heb je opeens mensen die nu alweer klagen. Van wie het over mag zijn. Vanmiddag nog, een man met boze blik, de handen in de zakken en met een klagende stem : "Véél te koud, van mij mag het nu wel weer over zijn". En koukakker. Ik begrijp het niet. Altijd klagen over het weer, het is verdorie winter ! Een witte kersttijd was de wens van allemaal. En dan is het zo en is het weer niet goed. Dan is de wereld eindelijk even tot stilstand gekomen. Kun je moeilijk op je werk komen. Wat maakt het uit. Rij een beetje rustig. En neem de tijd om om je heen te kijken. Alles ziet er zo mooi uit. En het is stil. Krakend sneeuwstil. Geniet er nog van zolang het er is. Wandel naar je werk in plaats van te racen. En snuif de koude sneeuwlucht op. Mooi hoor. En gezond. Dat is wat ik wel begrijp namelijk. Sneeuw in de winter. Precies op het moment wanneer het hoort. Een seizoen dat weer eens echt een seizoen is. Een seizoen om dicht bijeen te kruipen en te graven naar elkaars warmte.

Top 2000 à gogo

2010-01-02T13:42:00.005+01:00

Vorige week weer hééééél erg genoten van de Top 2000 à gogo op Nederland 3.
Ik zou het voor geen geld ter wereld willen missen, de hele week lang.
Het programma barst van ouwe hits en melancholie. Wat begon als leuk initiatief van wat muziekliefhebbers, is inmiddels uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerend festijn voor popmuziekjunkies, muziekhistorici en jongere ouderen met een hang naar sixties, seventies en eighties.
De eindejaarsmuzieklijsten zijn natuurlijk leuk om naar te luisteren met soms juweeltjes, maar ook draken van platen. Al muziekfan zal ik het niet gauw zeggen, maar de televisievariant van de Top 2000 a go go is vééééél leuker. Prachtige verhalen en reportages over bijna vergeten groepen zoals bvb Ram Jam. Bekende Nederlanders die mooie verhalen hebben over hun passie voor een bepaalde groep. Presentator Matthijs van Nieuwkerk en muziekgoeroe Leo Blokhuis hebben van de mega-televisie-hitlijst een enorm succes gemaakt en dat is natuurlijk een compliment. Jammer dat het alweer bijna voorbij is want Mathijs you make me smile!

top 2000 a gogo Steve Harley

Het was gezellig

2010-01-02T13:20:00.002+01:00

Het zit er weer op
Nieuwjaar was op en top
We hebben genoten en gelachen
Het werd een avondje moppen tappen
De hele avond was er kwis
En de vrouwen wonnen het kroontje van de miss
Er viel van alles uit de beelden
Van sommigen dachten we dat er iets aan scheelde
Probeer maar uit te beelden : Sex and de city
Maar Inge deed dat heel pretty
Anagrammen oplossen viel best mee
Ik luisterde naar zijn muziek en heb nu diarree
Het mooiste filmpje was dat van Hilde’s reisbureau
En het werd geen aflevering van ‘Allo Allo’
Haar collega’s moesten Hilter uibeelden de despoot
En weer werd afgedraaid een kloot
In ‘Mannen weten waarom’ deden de venten erg dwaas
En nu zijn de ‘Vrouwen eindelijk baas’
Reus kreeg een tas in de vorm van een tetje
en chocoldatebodypaint om ze vol te smeren
Hij zal zich de komende weken lustig amuseren
Hapjes waren er heel veel
Drank suste de dorstige keel
De mannen hebben verloren
En hun opofferingen konden de vrouwen wel bekoren
De beste belofte komt van Heintje, geloof me vrij
Want hij zal op zaterdag op het rondpunt in Beveren als kip verkleed uitbroeden een ei !

Hondenkerst

2010-01-02T12:40:00.002+01:00

Geniet nog even van de kerstsfeer met dit heerlijke clipje

I'm yours

2009-12-29T07:45:00.003+01:00

Wat ukkies tegenwoordig allemaal leren op de kleuterschool...

2009-12-28T10:18:00.002+01:00

ik wens je

teruggave van de belastingen
een deo tegen zweetgeur
iemand die je rug krabt als je er zelf niet bijkan
onbedwingbare binnenpretjes
tickets voor een droomconcert
tijd
geen autopech
een vriendelijke tandarts
pen, papier,touw,schaar,elastiek en plakband als je ze nodig hebt
veel zonnedagen
weinig tegenwind
een trein die op tijd komt
altijd een parkeerplaats
geen files
een winnend lottobiljet
knuffels
geen enkele muggenbeet
gebulderlach
warme kousen
een schouderklopje
bubbels in de champagne en bubbels in bad
prei in de soep en pret in bed
een groenere planeet
een gezond lijf en vier intakte ledematen
genoeg hersencellen
een goede daad
vrede

een prettig uiteinde en een schitterend begin !
elsbabbel

Kooktip eindejaar

2009-12-10T08:41:00.001+01:00

Koop een eend van ongeveer 5 kg voor 6 personen, twee grote flessen
Schotse whisky, spekreepjes en een fles olijfolie.

De eend larderen en de binnenkant inwrijven met peper en zout.
De oven voorverwarmen op 180 graden en een longdrinkglas voor de helft vullen met whisky.

De whisky opdrinken tijdens het voorverwarmen van de oven.
Daarna de eend op een muur-/ vuurvaste schaal leggen en een tweede glas whisky inschenken.
Het tweede glas whisky opdrinken en de eend in de oven zetten.

Na 20 minuten de oven op 200 graden zetten en 2 glaven vubben met whisky.
De glaven opdlinken en de scherven van et eelste glav oplaapen.
Nog en nalff glav insjenke en opdlinke.

Na en nalff uul de hoven opedoen om deend te sjekkn.
Blantwondezalf in de padkamer ganaale en opde povekand van de linkerand toen.
Denove nen sgop geve.

Twee glave whiskiinsjenke en tmiddeste glaf leegdwinke.
Den nove opedoen naadattet eerste glaf leegis en de sjotel vastpakke.
Blantwndezalff op tbinnekand van de regtehantoen en deend oprape.
Deend nogis oprape en metten nantdoek de bwantwondesalv vandeheent fege.

Ze hande ontvette me visky en de tube mesalv veeroprape.
Tkapotte glazzopvege en deent teurg in dehove doen.
Deheent oprape hen de ove eers opedoen.

De twwwiede flesj bisky pedoen en regtopsette.
Opstaan van de floe en tochma blijfe zitte.
De bles opde gronf neerzette.
Uide bles dlinken wande glave zijn opof kabot.
Denove afzette, dooge sluiten en omfalle.

Laat de volgende morgen de eend degusteren met citroen en mayonaise.
De hele middag en de vroege avond de rotzooi van de muren en het plafond verwijderen en de keuken opruimen.
De glasscherven en de flessen naar de glasbak brengen en op de terugweg paracetamol en maagzout kopen?

Jingle bells weekend

2009-12-07T19:50:00.005+01:00

In Dusseldorf gezeten.
Geoverdosist gekerstmarkt.
Uerige gedronken.
Argentijnse steak gegeten.
Weer véél gewandeld.
Eierpunch gedronken.
Wereldkampioenschap langlauf gezien.
Niet meegedaan.
Warme champignons gegeten.
Woudspek gekocht.
Rokende Serge Gainsbourg gekocht.
Kasteelheer en kasteelvrouwe gespeeld in Kasteel Daelenbroeck.
Gedjingelbelt in het kasteel.
Moet ge nog iets meer weten ?

New York (5)

2009-12-02T17:51:00.012+01:00

Final day.
Wakker om 5u15. Al zappend merk ik wat later dat er een gratis ochtenoptreden van Bon Jovi bezig is op Rockefeller Plaza. We nemen de metro en laten ons weer verzwelgen door de never sleeping city. Naast ons zit een leraar examens wiskunde te verbeteren. Hij trekt een rode streep door het ondermaatse examen van één van studenten en schrijft erbij : You need to see me !

In de verte horen we dat Bon Jovi nog steeds bezig is en genieten mee met de uitzinnige meute van dit concert. De sound is fantastisch, de band is in supervorm. Echt subliem!

Later verdwalen we in Macy's, het grootste warenhuis van New York. Ze zijn de grote sponsor van Thanksgiving parade en de voorbereidingen zijn volop aan de gang.
De kerstetalages zijn betoverend mooi.

's Middags laten we ons nog eens culliniar verwennen in het ons favoriete meatpacking district bij PASTIS. Deze Parijse bistro is toppie en we hopen dat de garnalencoktail en kreeft enkel in onze buik zal zwemmen en niet terug in de grote oceaan die we 's avonds oversteken op weg naar het door storm geteisterde Belgenland.
Bye, bye, New York, old love, we will come back and back and back....

New York (4)

2009-12-02T16:49:00.006+01:00

Et l'histoire se répète !
Vroeg uit ons nest en opnieuw starten we een wandelmarathon.Deze keer hebben we het gemunt op SOHO, NOHO en NOLITA, zonder twijfel de meest hippe wijken van New York. Met een verzameling trendy modezaken in Soho en Noho, en een fijne collectie boetiekjes in Nolita is dit tevens het shopwalhalla voor fashionata. Voor wie van trendy en hip in een authentiek jasje houdt, vormt een bezoekje aan deze wijken een absolute must.
De trend werd gezet in Soho (South of Houston), zonder twijfel de mooiste wijk met schitterende industriële, gietijzeren gevels. Al snel volgden de twee oude wijken Noho (North of Housten) en Nolita (North of Little Italy). Noho is een populaire variant op Soho. Je vindt hier een ongekend groot aantal trendy modezaken met als centrum Bond street. Nolita vormt een aangename uitzondering op het drukke en vluchtige Soho en Noho. In plaats van grote conceptstores, tref je hier hippe boetieks en gezellige restaurantjes.

Een hongerige neus drijft ons richting Wildwood Barbeque 'The place where you can get sauced'. In een nagebouwde schuur met strobalen in het decor genieten we van fingerlicking food. Het ruikt er naar de heerlijke geur van een grote open haard waar wel 30 hespen hangen te drogen. Ik koos voor -vrij vertaald- 'vlees valt van de benen rib'. Dit is echt niet gelogen : het gemarineerd vlees is boterzacht en de smaak van echte barbeque doen mijn smaakpapillen op hol slaan. Je kunt er de vlammende sausjes kopen, we brachten er 2 mee : Texas Pete hotter than hot sauce en Dirty Dick's hot pepper sauce with a tropical twist.

In de namiddag gaan we nog windowshoppen in Lexington Avenue, Madison Avenue en 5t Avenue. Hoe meer je Central Park nadert, hoe duurder de winkels worden. De hemel voor big spenders !

Onze voeten moeten ondertussen van geen liefde meer weten en de portemonne is leeg. We struinen richting hotel en genieten er van het hilarische BRUNO, waarin Sasha Baron Cohen werkelijk àlle registers openhaalt. Onze lachspieren deden de BBQ-maaltijd van die middag dan ook meer dan vlotjes verteren.

New York (3)

2009-11-30T06:11:00.011+01:00

23 november 2009
Weeral heel vroeg uit de veren. Om 7u zitten we te ontbijten nabij Wall Street, hét financiële centrum van de wereld. We posteren ons bij Panini, waar ze het brood bakken in een ouderwetse bakkersoven, met zicht op de wakker wordende zakenwereld. Erg grappig zijn de tassen koffie : het model lijkt op een oude pispot en er kunnen wel 4 tassen koffie in... Buiten zien we de zakenlui naar hun werk trekken. Dames in sjieke mantelpakjes en modieuze heren met aktentas. Velen hebben echter afgrijselijke turnpantoffels aan. Ik weet dat hun naaldhakken en gewone schoenen opgeborgen zitten in hun tas, maar dit is werkelijk geen zicht. Hier draagt men spuuglelijke turnsloefen wegens de grote wandelafstanden maar vooral voor het gemak in de metro en de vele trappen.

De controle in Wall Street is erg streng. De invalsstraten worden gebarricadeerd door metalen blokken die op een plateau kunnen wegdraaien en de straat zelf wordt een stuk omhoog gehaald, als ware het een ophaalbrug. Werknemers worden 2 x gecontroleerd, er is hondenpatrouille en elke bestelwagen wordt doorzocht. We kunnen dit allemaal gadeslaan van achter onze grote pispot....

Na het ontbijt springen we binnen bij 21th Century outlet store. Deze winkel staat omschreven als 'the best kept secret of New York'. Je kan er voor een prikje kleren kopen van zowat alle merken. Een absolute aanrader. Een Levi jeans kost er 30€ ipv meer dan 100€ hier. In New York moet je geen belasting betalen op kleren en schoenen.
Als je bovendien naar een outlet store gaat, kan je serieuze batjes doen. Wel heb je veel tijd nodig : de winkel is erg groot en het aanbod is immens.

We wandelen we richting Chinatown. Dit kleurrijke onderdeel van de stad zit boordevol winkeltjes, restaurantjes en Chinezen ! Zelfs de flyers op straat en de menus zijn in het Chinees. Vorige keer heb ik hier de beste kreeft ooit gegeten. Nu is het nog vroeg in de ochtend, de inwoners zijn bezig met hun trottoirs af te spuiten en er hangt een minder aangenaam geurtje.

We doorkruisen stukken van Greenwich Village en Chelsea tot in het Meatpacking district
Het fantastische Meatpacking District stond vroeger vol vleesverwerkende bedrijven. Vandaag zijn er betoverende restaurants, winkelgallerijen en cafés ondergebracht in de oude slachterijen.
Een sterk staaltje van heropwaardering van oude panden, liefdevol uitgevoerd en met respect voor het verleden.

Onze dorst laven we in The Garage, een jazzcafé-restaurant gebouwd in een vroegere garage. De auto-onderdelen zijn hier onderdeel van het decor.
Daarna zoeken we het uiterst gezellig restaurant The Spotted Pig op, gekend voor een heerlijke maaltijd en te vinden in menige NY-gids. Frank eet er een huisgemaakte hamburger met shoestrings (frietjes in de vorm van schoenveters). Hilarisch !

Daarna wordt er weer stevig gewandeld - onze stappenteller staat 's avonds steeds op een 20-tal km - door 5th Avenue en Madison. Op Rockefeller Plaza hebben ze een kerstboom neergepoot van 11 verdiepingen hoog. We vergapen ons aan de dure etalages van de trendy winkels.

Vanavond hebben we onze zinnen gezet op de musical Rock of Ages in het Brooks Atkinson Theatre. Mijn immer mondige echtgenoot slaagt erin af te dingen op de tickets en zo zitten wij voor 25€/stuk te genieten op een heel goede plaats in een héél schoon theater van een héél spetterend spektakel met muziek van Twisted Sister, Reo Speedwagon, Journey, Styx, Bon Jovi, Pat Benatar, enz..

De oren zijn doof en de voeten doen zeer, maar wat hebben we genoten !

The Spotted Pig

The Garage

Chelsea Market

China Town

Rock of Ages (Play it Loud)

New York (2)

2009-11-29T12:26:00.017+01:00

22 november 2009
Het is onmenselijk vroeg als we wakker worden :3u10 ! Slapen lukt niet meer, dus installeren we ons als 2 pasha's in het king size bed met een grote kop koffie en 10 kussens achter ons, alle zo'n 40 kanalen van de tv afzappend. Veel gewauwel en weinig kwaliteit typeren de Amerikaanse zenders. Reclame voor vetverbranders, vitamines, kookapparaten en zelfs liposuctiedokters martelen onze netvliezen.

Om 6u30 zitten we al gewassen en opgeblonken in een koffieshop te ontbijten. Big eggs ! Big sausages ! Big coffee !
Vandaag gaan we vlooienmarkten. Een absolute aanrader voor elke vintagelover is de Green Flea Market in Columbus Avenue tussen de 76ste & 77ste Straat. De vorige keer kocht ik er echte Texaanse cowboylaarzen voor 25 Euro !

Na het markten, vlooien we ons neer in de zetels van het IMAX-theater AMC Loews Lincoln Centre om te bekijken in 3D. We worden helemaal opgezogen en meegezogen in het Engeland van de 18 de eeuw door deze prachtige animatiefilm.

Van het donkere Engeland stappen we weer in het heldere zonlicht dat de straten van New York omarmt en benen we richting BXL café, het Belgisch café in NY. Frank drinkt er een Kwak, ik een Stella. Deze pub is erg populair, de Belgische biertjes worden enorm gesmaakt en uit de boxen weergalmen Johan Vernminnen, Lio, Adamo en Arno. Het is niet gemakkelijk toffe pubs te vinden in de stad die helemaal veroverd werd door Starbucks. Je zoekt vooraf beter enkele adresjes op, dat vergt wat tijd maar het loont de moeite !

In België stormt het ondertussen, mijn tante stuurt een berichtje dat ze nog tot bij ons zal waaien ! Wij verorberen ondertussen buiten(!)een heerlijke spaghetti vongole en penne salmone in het Italiaanse restaurantje Pappardelle. New York geniet van een indian summer en wij genieten mee.

Na het Italiaanse intermezzo stappen we richting Broadway en Times Square. De lichtreklames zijn er van de overtreffende trap, wat een zottigheden !
We struien langs de vele theaters van Broadway. Er zijn altijd tientallen shows te bekijken : The Phantom of the Opera speelt er al 20 jaar, momenteel is er een Shrek-musical, Chicago, Billy Elliot, Hair, Mary Poppins, Memphis, Fela!, Ragtime, Mamma Mia! , Bye bye Birdie, Hamlet... Voor elk bekje een spekje, kies maar uit. We gaan voor Rock of Ages, een rock musical waarover later meer.

Op Times Square geeft the Naked Cowboy een show ten beste en het geluid van krijsende vrouwen is dan ook niet uit de lucht.
Met deze spierbundel-in-onderbroek kan je een foto laten nemen als je eerst 1 dollar deponeert in de gleuf van zijn gitaar... Ik heb echter geen enkele ambitie en bekijk het schouwspel met een warme brede glimlach terwijl in het in België stormt...

Tip : Rommelmarkt Green Flea Market
Tip : 3D film
Tip : Belgisch cafe in New York

Naked Cowboy
Green Flea Market

New York

2009-11-29T09:24:00.019+01:00

21 november 2009
Roeselare 5 uur 's ochtends. Het kost ons geen enkele moeite om op te staan. Nog gezwinder dan gezwind schieten we in onze kleren en djakkeren we even later met onze valiezen over de verlaten straten richting station. Deze dead city verlaten we vandaag voor een toch iets meer sprankelende stad : New York.

"De trein naar Brugge is afgelast wegens een personenongeval", roept de immer nasale stem door de luidspreker in het station. We kijken naar elkaar. Shit !
"Waar moeten jullie naar toe ?", vraagt ons een medereizigster. "Zaventem, my dear !"
"Ok, kruip maar in mijn auto, ik voer jullie naar Lichtervelde", stelt ze voor.
Merci, onbekende dame, we weten niet hoe je heet maar kussen onze en jouw pollekes voor deze Goede Daad van de week !

Na een verder vlekkeloos verlopende zo'n 8 uur durende vlucht, landen we op JFK.
Douanecontrole is vriendelijk, doch streng. Na afdruk van volledige hand en irisscan, pikken we de bagage op en kunnen we eindelijk de buitenlucht inademen van The Big Apple. Via de Airtrain hebben we vlot aansluiting op de metro via Brooklyn naar Manhattan. Dit is heel wat goedkoper dan een taxi en op de metro is er altijd wat te beleven. Wij hadden het geluk 2 neefjes aan het werk te zien die met hun danspassen en acrobatentoeren zo weggelopen leken te zijn uit Cirque du Soleil. De hele wagon was dolenthousiast. Ambiance ! De pet voor een fooi werd dan ook rijkelijk gevuld...

Zo'n drie kwartier later verlaten we het gat van het reusachtig groot metrostelsel onder de grond en komen meteen in New York's grootste gat boven de grond : Ground Zero. Ons hotel ligt aan de rand van dit immense litteken van de stad. Tientallen Bob de Bouwerkes zijn naarstig bezig met de heropbouw die tergend langzaam vooruit lijkt te gaan. Het is een indrukwekkend zicht.

Via Priceline boekten we Het Millenium Hilton hotel. Priceline is subliem : je bepaalt zelf hoeveel je wil uitgeven en in welk district je wil logeren. Vervolgens laten ze online weten of jouw bod geaccepteerd is en in welk hotel je logeert.
Wij slapen voor 90€ in een kamer die anders minstens zo'n 200€ per nacht kost. De snelle lift brengt ons naar de 15de verdieping. De kamer is uitgerust met een royaal bed, bureau, reuze flat screen, tiptop badkamer.
"You may hear some noise," verwittigde de receptioniste. 'We're under construction, you know !"
Ze bedoelt dat we wat geluidshinder kunnen ervaren door de werken op Ground Zero. We hebben er echter totaal geen last van gehad. En door voor zo'n deftige prijs te kunnen slapen, blijft het bij het gat van de eeuw in New York en niet in onze portemonnee...

In Belgenland is het ondertussen 20u, de klok in NY staat op 14u. Dit betekent dat we dus best nog een hele tijd wakker moeten blijven. Wandelen is de boodschap !
We laten ons meedrijven door de grote slagaders en de aders van de never sleeping city. Het is niet de eerste keer dat we hier zijn, doch de verwondering blijft nog steeds. Het is een prettig weerzien met deze old friend. Een in het lijf zittende moeheid kan ons niet deren, we laven de dorst in The Back Fence, een pub die wat lijkt op een stal. Er ligt strooisel op de grond; zo kunnen ze de resten van de apenoten die je hier op de grond mag dumpen, makkelijker samenvegen. 's Avonds zijn er hier steeds live optredens.

Het maagje knort. Gus'Place in Bleeker Streeft heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons. Ook de vorige keer kwamen we hier eten bij deze sympathieke Griek. Ik kies voor een 'sizzling rainbow trout'. De Nederlander aan het tafeltje naast ons is blijkbaar onder de indruk van mijn heerlijke forel, want hij bestelt er prompt ook eentje. Mijn halve trouwboek zit ondertussen te smullen van een Rib'eye.

Die nacht word ik wakker op 3u10 plaatselijke tijd. In België is het dan 9u10.
Leve het tijdsverschil !

Tip 1 : verrassend goedkoop boeken via Priceline
Tip 2 : Airtran + metro ipv taxi
Tip 3 : The Back Fence en Gus' Place

Millenium Hotel

Metro

Ground Zero

Gus'place

The Back fence

Waar zit ze toch ?

2009-06-20T17:38:00.004+02:00

In de eerste letters van het alfabet !!!!

A Amsterdam - Arena - AC/DC
B Backstage hotel - Bed met bootje
C Cafe Nol
D Dylan Hotel

U hoort ons nog..................

Examentijd (2)

2009-06-11T07:26:00.002+02:00

Charlotte was gisteren biologie aan ’t blokken.
“De biologie dit jaar was bère-interessant, mama, ’t gaat over DNA”. Vervolgens vlogen nucleotiden, helixen en waterstofbruggen rond mijn oren. Ze ratelde nog door over de evolutieleer, creationisme en de Big Bang. Over geologie en tektonische platen.

Ondertussen zat Thomas met een taalprobleem.
“F*ck ! Is het nu dineetje of dinertje ?”, vroeg hij.
“Ik denk dinertje, Toto, wat staat er in jouw cursus ?”
“Dinertje, “ antwoordt hij, “maar in mijn schrift staat dineetje, het stond zo op het bord !”

Lowie had het dan weer over de ‘inter…euh….interso….euh….intersociale examens’. Ik kijk al uit wat hij van die interdiocesane proeven terecht zal brengen.

En ja, inmiddels belde ook my husband eens naar huis. Of alles kits was, en zo. En dat zijn koffer vol bieren zat waar hij nog nooit van had gehoord. Allemaal voor in onze wijnkelder die nu een bierkelder zou worden. Hij klonk als een professor in de zythologie. Juist wat ik nodig heb in deze stressy tijden.

Examentijd

2009-06-10T17:19:00.002+02:00

Morgen heeft Lowie examen aardrijkskunde. Ik heb hem vanmiddag een beetje klaargestoomd...

Verborgen Nederlands in Engelse liedjes

2009-06-08T20:53:00.000+02:00

Dag Herman

2009-06-07T12:18:00.007+02:00

Oké, ik pleit schuldig.
't Is hier veel te lang stil geweest. Wegens veel te druk.
Woensdag alleen al had ik 10 overuren. TIEN. 's Morgens om 8 u vertrokken en 's avons om 11u40 u terug thuis gearriveerd. Dagen die tegenwoordig zo gevuld zijn als een sardienenblik. Al goed dat het vandaag regent. Een mooie excuus om de Veluxen en onze auto's, die stilaan verdwijnen onder een dikke laag vuil stof, alweer niet te moeten wassen en het onkruid dat welig tiert in onze voortuin nog meer te laten tieren.

Sorry, nonkel Rik, ik heb de bruine enveloppe waarop je nog zo mooi schreef 'Voor Els' pas nu opengedaan. Je weet dat ik van poëzie hou en deed me 2 dichtbundels van een vriend van jou, Herman Leenders, cadeau. Heel erg bedankt. Ik heb genoten. Van frisse poëzie die lichtvoetig door het leven gaat met fijne pointes. Poëzie die een glimlach tovert op mijn gezicht. I like it !

Mijn grote idool heet trouwens ook Herman. Herman De Coninck.
15 Was ik.
En crazy in love op de teksten van Herman.
Zijn toen verschenen dichtbundels kon ik in Roeselare enkel op bestelling krijgen.
Maar ik was 15 en ongeduldig, dus nam ik de trein richting boekenbeurs Antwerpen. Ik wist dat hij daar die dag zou signeren.

En ja, daar zat hij, Herman De Coninck.
Netjes op de afspraak.
Er stond niemand te wachten en ik ben zeker 4 keer langs de tafel gepasseerd vooraleer ik aan hem persoonlijk de dichtbundels kocht waarvan ik al zo lang droomde.

Herman glimlachte naar mij. Bloedrood werd ik.
"Wil je dat ik er iets inschrijf ?", vroeg hij.
"Dat hoeft niet", zei ik, "ik wil ze vooral hebben" (en koesteren, dacht ik).

Ik heb enkele vrienden die poëzie pretentieus vinden maar ik heb het ze al lang vergeven. Zij kregen tijdens hun humaniorajaren gewoon de verkeerde gedichten in hun strot geduwd.

De poëzie van Herman De Coninck is echter zo fris, alsof je 's morgens met blote voeten over een met ochtendauw bedekt vers afgereden grasperkje loopt.
Ik hou van de onverwachte pirouettes, de plagerijtjes.
Zijn taal is ongekunsteld, speels en vaak verrassend direct.

Herman stierf in 1997 op straat in Lissabon in de armen van Anna Enquist, een Nederlandse schrijfster. Zij probeerde hem nog vergeefs te ranimeren maar de hartaanval was fataal, de levensnoodzakelijke bloedvaten bleven voorgoed verstopt met niet uitgesproken letters, woorden en verzen.

Nu ben ik 44.
En nog steeds verliefd. Op de teksten van Herman.
Hij was 53 toen hij stierf.
Ik ben hem aan het inhalen.

Daarom, beste andere Herman, Herman Leenders, een gedicht van jou op dit blogje en daarna eentje van mij dat er weliswaar echt niet aan kan tippen.

Haar glimach een goudvis
onder een laag ijs.
De deur een blikkerend schild
waarmee zij haar belager verblindt.

Zij wentelt de blik af
die haar borsten begeert.
Zij kiest een harnas,
bestijgt haar hakken

en bevrijdt zich uit de kast.

Herman Leenders, Speelgoed.

tussen jouw wortels
wil ik me nestelen
tot het lente wordt
en de sneeuw
haar zachtheid verliest

door jou
uit de winter getild
zal ik wachten
tot de botten barsten
boordevol leven
bloemen van licht

zoals de eeuwen
in jouw takken wonen
als vreemde vogels
zo wil ik zijn
stil en roerloos slapen
in jouw nesten

als het ochtend wordt
zal ik leven voelen
jouw takken
als warmende armen om me heen

ik ben een mus
en snij vleugels uit honingwas
een weg door de wolken
een antwoord uit kristal
ja, ik wil

els

Her-wel-dik !

2009-05-29T06:04:00.005+02:00

In New York kochten we ooit dit woordenboekje. 'Just enough Dutch. How to get by and be easily understoond.' Ik MOEST het gewoon hebben. Het is een piepklein vreselijk slecht vertaalwoordenboekje Engels-Nederlands voor Amerikanen. Ik herinner me dat ik werkelijk stond te bulderen van het lachen tussen de rekken en de verkoopster me maar vreemd aankeek toen ik maar niet uit mijn slappe lach geraakte aan de kassa. Geniet mee van enkele schitterende passages.

Geweldig. Her-wel-dik
Langzamer zeggen. Lung-zah-mer ze-ken.
Hoe heet U ? Hoo hate oo ?
Ik heb twee dochters. Ik hep tway dokters.
Bent u een Belg ? Bent oo Belk ?
In het zuiden. In et zo-ee-den.
Het spijt me dat ik laat ben. Et spate mer dut ik laht ben.
Het vliegveld. Et veel-velt.
Het strand. Et strunt.
Utrecht. Oo-trekt.
Een bakker. En bukker.
Een tandarts. En tunt-arts.
Een garage. En hah-rah-zher.
Een ziekenhuis. En zeeken-ho-ees.
Een nachtclub. En nukt cloop.
Een stuk zeep. En stook zape.
Een asbak. En us-buk.
Een taxi. En tuksee.
Vuilnisbakken. Vo-eel-nis-bukken.
Koelkast. Kool-kust.
Afwasmiddel. Ufwus-middel.
Maandag. Mahn-duk.Zeer tandvlees. Zair tunt-vlays.
Veiligheidsspelden. Vey-lik-hates-spelden.
Tanpasta. Tunt-pus-tah.
Een strandbal. En Strunt-bul.
Een kurketrekker. En ker-ker-trekker.
Twee rollen beschuit. Tway rollen ber-sko-eet.
Champignonsla. Chum-peen-yon-slah.
Sinaasappels. See-nahs-uppels.
Ik heb pijn in mijn rug. Ik hep pain in mane rerk.
De prijs per dag. Der preys pair duk.

Dankjewel

2009-05-20T07:01:00.003+02:00

Op het werk kregen we een heel leuk briefje van een patiënte :

Hi !

Dank zij jullie kan ik ze af en toe weer laten uithangen en soms eens laten ophangen !

Ollie's hond

2009-05-18T19:36:00.003+02:00

Zwembroekenlol

2009-05-18T06:26:00.006+02:00

Sommige mensen zijn geboren komieken. Lejeune is er zo eentje. De manier waarop hij zijn belevenissen, grappen en fratsen vertelt, is fenomenaal. Hij zou als stand-up comedian zonder enige moeite een publiek zéker een uur lang kunnen laten blèten van 't lachen.

Lejeune had een nieuwe zwembroek nodig. Samen met zijn vrouw ging hij er eentje kopen bij Sportline. Hij vond ze echter nogal prijzig tot zijn loederig oog op een rek met afgeprijsde artikelen viel. Hij paste de afgeprijsde zwembroek en vroeg zijn vrouw, Katleen, of ze hem mooi vond.

"Wat denk je, Katleen, staat hij me ?"
"Baja, banee, bakweetnietgoed," zei Katleen.
"Zoek een keer een verkoopster," riep Lejeune.
Katleen gaat vervolgens een verkoopster halen en Lejeune, de stoere biker, paradeert ondertussen fier als een gepiercte haan in zijn nieuwe zwembroek en vraagt of die hem past.
"Eigenlijk wel, meneer", zegt de verkoopster, "maar als je van plan bent hem mee te doen, zullen je ook het bovenstuk van de bikini moeten kopen !"

Lejeune en Katleen in full action

Vers geperst

2009-05-15T10:48:00.004+02:00

Onze vrienden Fre en Belle zijn de trotse ouders geworden van een heel flinke zoon JONA. Juta heeft er dus een broertje bij.
Geen wonder dat het hier in Roeselare gisterenavond zo gedonderd heeft en er nogal wat waterlast was.

Proficiat !

Gratis peeling

2009-05-14T06:53:00.004+02:00

Een dagcrème en een kohlpotlood. Meer zal je hier niet vinden in de badkamer.
Oh ja, een stuk heerlijk romige zeep, bubbelbadschuim en rozenblaadjes voor in 't bad ook. Gekregen met moederdag.

Ik maak me geen zorgen over kraaiepootjes of een minder veerkrachtige huid. Waarom zou ik rimpelvrij moeten zijn ? Laat mij maar gewoon uitzakken zoals de natuur dat beslist. Mijn wederhelft zal er heus geen aanstoot aan nemen als mijn lichaam zwaartekrachtsgewijs rare vormen begint aan te nemen. Na je veertigste heb je geen keuze meer tussen plooien zonder buik of een buik zonder plooien.

Ik heb wél een nieuw geurtje en loop op vederlichte voetjes in een wolk van viool, jasmijn, witte musk, mandarijn, aardbeisorbet en caramelpopcorn.
Het werkt op hem . Ik word bedolven onder gezoen. In combinatie met een stoppelbaard krijg ik er op die manier een gratis peeling bovenop !

De nieuwe Marilyn

2009-05-13T07:37:00.002+02:00

Voor slimme mensen

2009-05-13T07:18:00.004+02:00

Wie weet de oplossing voor dit raadseltje ?

1 2 3 4

h v h v

1 2 3 4

h v ?

Feestweekend

2009-05-12T06:52:00.005+02:00

feestbeesten Tibo en Lowie

Ben weer een beetje in de plooi. Het dagje verlof heeft me gisteren ferm deugd gedaan na een heerlijk bourgondisch weekend : zaterdag dubbel communiefeest Lowie en neefje Tibo, en zondag familiefeest Devos. Gisteren zat ik bijgevolg met een 'foie gras'.

Het meest memorabele moment was toen Lowie met de hele groep vormelingen de kerk binnenkwam, zag ik dat hij zijn hemd helemaal opengedaan had en de slippen uit zijn short hingen. Zijn hemd ging bovendien ook bijna van zijn schouders. De rebel was dus niet akkoord gegaan met onze vestimentaire aanwijzingen. Ik viel enerzijds haast van mijn stoel, maar anderzijds moest ik ook hard lachen met Lowie die meer op een boer dan op een communicant leek. Ook de ouders rondom ons vonden dit eigenlijk wel vermakelijk.

Zondag familiefeest onder een stralende zon. Vijfenzeventig Devoskes samen, een héél vossenhol, verzamelde vanuit alle hoeken uit Belgenland. Mijn schoonvader stal de show door met zijn rolstoel bijna in de vijver te sukkelen. Maar de quote van de dag kwam van een naar Limburg uitgeweken neef : "Jawadde, Frank, ik dacht gij ooit ging trouwen met een klein madammeke met platte kop waar ge uw pint op kon zetten !"

Elsbabbel en haar springkids

LOL

2009-05-11T12:37:00.002+02:00

Gisteren 2 x in 5 minuten goed gelachen.

De eerste keer toen een tros wielertoeristen voorbijzoefde en de volgwagen op zijn dak een reclamebord had waarop stond : 'Verse puppies'.

De tweede keer toen we een joggende dame tegenkwamen. Op haar T-shirt stond 'Lopende zaken'.

Luchtalfabet

2009-05-08T06:33:00.007+02:00

De Australische Rhett Dashwood heeft een alfabet gemaakt met luchtfoto's. Hij gebruikte hiervoor de Google Earth sateliet.
Alle 26 lettertjes vond hij in zijn eigen staat Victoria.
Klik op de foto voor grotere weergave.

Hmmm, wie heeft een voorstel voor een Elsbabbelalfabet ?

Hormonencircus à la Elsbabbel

2009-05-05T07:09:00.006+02:00

Dames en heren,

Mag ik u presenteren
Mijn circus van hormonen

Mijn lichaam wordt dan overgenomen door een bende van acrobaten die als losgeslagen zotjes door mijn lijf bewegen en gevaarlijke fratsen uithalen op éénwielers. Vervolgens vliegen ze als gekken aan trapezes door mijn bloedstroom, jongleren ze met knuppels en springen reuzetrampoline.

Ik zit aan de rand van de piste alle pingpongeffecten te ondervinden.
En dan……tromgeroffel………schiet er ééntje weg op een kanonskogel
en wil ik
stokvis
om 11 uur ‘s avonds

In tomatenverwachting

2009-05-04T07:07:00.004+02:00

Eigenlijk vind ik het wel leuk te wroeten en te rommelen in de aarde. Zo kreeg ik van mijn ma zaadjes van kersttomaatjes en nu zijn we in tomatenverwachting.

Gisteren heb ik de dappere scheuten verpot, mijn handen roken naar tomaat en aarde en I love it. Ik heb ook de tuin nog wat ingekleurd met zomerbloeiers. Die hangen in rieten manden, hoog boven het wollige gevaar dat konijn genoemd wordt.

Bovendien heb ik nog een oude kleine varkenstrog van het stort gered. Deze moet dienen als vogelbad en heb ik opgevrolijkt met enkele waterplantjes.

Ik ga me nog wat kruiden aanschaffen. De eerste zomerslaatjes zullen hier smaken !

KSA groet u

2009-05-03T16:44:00.012+02:00

De garagepoort ging open en daar stonden ze naast elkaar. De spitsbroeders. Mijn twee glunderende druipnatte zoo(n)tjes met modderpoten en schoenen die betere dagen gekend hebben.
"'t Was durversspel in de KSA, moesie, we hebben in de vaart gezwommen en, oh ja, er dreef een drol naast mij, ik moest een aardworm eten en om
't er langst prikkeldraad vasthouden waar stroom op stond, en euh ja, koetjetikken....maar 't was een stier.

"Je bent de beste mama van de wereld dat we dat allemaal mogen doen van jou !"

"Liefste zootjes van me,
drol, aardworm en stier tot daar aan toe, maar elektriciteit.....
ik ben doodsbang van Den Illigen Triek ! Dus, NOOIT meer doen !"

Mei

2009-05-01T07:40:00.000+02:00

In mei denkt ons Klein Wupperke een ei te leggen.

Roze confetti

2009-04-30T05:06:00.008+02:00

schudden aan kersenbomen
laat het roze confettiballet naar beneden komen

voorjaarsbui helpt show naar de vaantjes
de takken wenen enkel nog regendruppeltraantjes

boom staat weer in zijn bloot
het roze balkleed ligt in de goot

Fonteinkwetterende vogelzang

2009-04-28T21:24:00.006+02:00

Ze liggen op de rand van mijn bed: lawaaistoppers. Twee kleine gele oordopjes, die je tot een worstje moet rollen, in je gehoorgang moet stoppen en die zich dan vanzelf ontpopppen tot herriestoppers. Dag kabaal !

Ik heb ze vandoen omdat ik naast een snurkebeest lig. Hij mag knorren, blazen, piepen al wat ie wil, ik hoor het niet. Tegenwoordig komen ze ook goed van pas omdat er net aan de andere kant van de straat gebouwd wordt en de bouwheer de betonmolen zelfs in het weekend ontiegelijk vroeg laat draaien. Op donderdagochtend komt de vuilniskar al om tussen 4 en 5 uur ’s morgens krakend en piepend de zakken ophalen. Maar ook daar heb ik dus geen last van. En ik heb ook geen last van de radiowekker van de kids die altijd veel te luid en altijd op de verkeerde zender staat. En altijd te vroeg afloopt.

Ik ga het vannacht echter eens proberen zonder. Er is namelijk niets heerlijker dan gewekt worden door een fonteinkwetterend koor van lentevogels.

Onstandvastig

2009-04-28T07:18:00.003+02:00

Zomerrokje aan. Zomerrokje weer uit. Jeans aan.
Trui uit. Trui weer aan.
Zomerschoentjes aan. Zomerschoentjes weer uit. Winterlaarsen weer aan.
Kousen uit. Kousen weer aan.
Met de fiets naar 't werk. Fiets weer op stal.
Ligzetel buiten. Ligzetel weer binnen.

Ik word zo moe van dit onstandvastig weer. En jullie ?

Vreugdedansje

2009-04-27T08:35:00.006+02:00

Ik heb dit weekend verrukelijke asperges à la flamende gegeten. Ik had er al van vrijdag mijn zinnen op gezet, deze tijd van 't jaar zijn ze 'fingerlicking'. Dus trok ik gisteren met manlief te voet naar 't stad op jacht naar een aspergesmenu en na het nuttigen van een heerlijk flesje witte wijn en een groot bord asperges, had ik véél zin om dit vreugdedansje uit te voeren.

vreugdedansje

Ik ben boos

2009-04-25T10:10:00.002+02:00

Op de tijdschriften met foto’s van modellen die op wandelende stielo’s lijken.
Op de kledingbedrijven die one-size-fits-all labeltjes in t-shirts naaien, waar zelfs geen pompelmoes in past.
Op de schoenfabrikant van dat fantastische paar dat ik toch niet kan kopen omwille het feit dat zweetpoten niet samengaan met synthetische inlegzooltjes.
Op vrouwen waarvan hun haar er altijd leuk uitziet, terwijl dat van mij veel weg heeft van een coupe savage.
Op mijn handen omdat ze toch maar niet van dat wondje op mijn neus kunnen blijven. En dat al 3 weken.

Maar ik ben zelf ook slecht. Als ik op straat loop en denk : "Jongens, moet je dát zien. Er is een orkaan door haar kast gegaan en ze heeft van elke stapel het bovenste aangetrokken."

Subliem operabanket

2009-04-25T09:37:00.002+02:00

Katteneducatie

2009-04-24T20:55:00.006+02:00

Echtgenoot weg om avondje te pokeren met vrienden. Kids de deur uit. Zalige stilte. Lekker op mijn stekkie voor de computer aan het bloggen.
Tot Kapitein komt schurken tegen mijn benen. En pootjes geven. En kopjes geven. En zielig naar me kijken.
Ja, man, ik heb je begrepen. Kun je echt niet leren wat deze poes kan ?